# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00051015:0039 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00051015:0039?run=15 # Title: Leibniz-Handschriften Bodemann-Abschriften von Leibnitiana LH 42, 3 # Folio 20r, page id 00051015:0039 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00051015&page=39 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00051015/jpgs/default/00000039.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 15, 2026-07-30T13:32:24Z — 31 lines, status machine # Lines: 31 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. cum alia tum gracria et insulae occidentis et obvenessent; at et hemo factum slalonem inferorum Deum, quod hemilac et praehertim dlebraci cacteris gentibus, quarum a superslitione abhorrebant, in odio essent. Sulura mundi neformalio per ignem, quam hacrac lilerae insinuant, eliam ab Hyslaspe Persa bradita est apud dustinum Mevrtyrem Apologelico Becundo; et Graecorum philosophes paclisque innoluit. Pleractilus et Slacci apad Clementem Alex. V. Strom. mundum dixere expurgalum vri per ignem. Extal peculiaris viri docti dissertalio de Hloica mundi exustione. Et illud vidie nolum. est: Esse quoque in falis neminiscilur affore tempus, Oluo mare, quo tellus correpli negia coeli Ardeal, et mundi moles aperosa laboret. Iprum sanctissimae srinitatis mysserium jam antiquessimis olebracis cognilum, sed magis cradilione, quam Scriplura expressa propagalum, landem vero a Christo propalalum genlibus lenui quodam lucis nadio, nescio quomodo, ad Graccos jam in clalone pervenit. Is enim in epestola ad Dionghium lrca ponit prencipia in divina nalura, sabrem, Mentem, quam Dohannes noster dojor et Animam, quam chrisliani Speritum sanclum appellant; ejusque docbiinae jam semina quaedam a Sythagoricis sparza videntur, qui Deo numerum lernarium tribuebant, de quo Aristoteles inilio librorum de coelo, et hervius ad Eclogam riI. Virgilii et maxime Deolinus (red jam ex chrislianis edoclus) in libro de tribus hypostasibus primariis. Haec in specimen sapienliae havrae a barbaris (ul vocant) praesertim orientalibus ad Graecos propagatae sufficere possunt, quamvis mulla adhuc accedere possent. Nunc videndum est, an aliquid magni momenti adjecerint Graeci. Et primum quidem illud salis apparet, nallas nevelationes divinas apud Graccos haberi, imo ne jaclari quidem, quibas aliqua magni momente aut doceantur necle aut praecipiantar. Equidem Dythagoras hibi nevelatam jaclavit transmigrationem animarum dalumque divinitus, ut prcorum statuum meminisse posset; sed falrum id, fabulosumque esse nemo dubitat