# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00067962:0049
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067962:0049?run=39
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 1, 3
# Folio 25r, page id 00067962:0049
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 26v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067962&page=49
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067962/jpgs/default/00000049.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 51 lines, status machine
# Lines: 51 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

C
alculum situs caboratum habebimus  accommodentur ex
1e
elementa huclu
 percurramus. Definibiones
postripta Axiomataliori primi
C
aibri 1. dnfinitio 1.  punctum est cujus pars
nulla est
Haec definitio mere negativa est. It aque nealim aliam
paerere, quae ad calculum sit aptior. Itaque  considerani omnem
locum qui in puncto est, id ipsum punctum esse. Locum sic
 Locum mihi significat Y locum scili et omnium punctorum, quae generali
nomine Y appellantur sit punctum datum A. et in eo dicatur esse locus
dico Y ∞ A sit purctum datum A, et in eo diatur esse locus Y.
exit Y ∞ A.  itaque definitio hac prodit punctum Aest locus, in
quo si existat locus Y. C Erit 4 ∞ A debet esse Y ∞A
nempe Linea esupcificei ac termnorum
definitionem u 2 et B, item 5 et 6 non abingo, cum jis Eueldes
in demonstrando non utatur, nec mihi nunc propositum siet generatissim
illa explicare, quae non bene intilliguntur nisi prius recta planum
fid B et
circulus, et similia explicentur
dut fuet futeqeme elee
Euclides certe non exponit quid intellovit per longitudinem
latitudinem e profunditatem, notque hic confusis vulgi conceptibus
relinquit, itaque nec lineam et superficiem satis explicassi dicendus est
d definitiones quae dicuntur 3 et 6, quod lineae termini sint
puncta, et superficiei ternin sint linea, non tam definitiones sunt
quam propositiones, dtquas videtur Euclides adjecisse
tanquam corollaria definitionum
def. IV. Recta est quae exaequo sua interjacet puncta. Ha Euclidis
definitio obscura est, varieque accipitur ab interpretibus. Proclus exponit
ut sa ex ex aequo inter sua interjacere puncta ait, esse eidem significare
quod aequalem esse distuntiae punctorum seu on seu viae brevissimo e a
puncto ad punctum, adebu revera esse viam qua alia brevior mondetur
sed hucic interpretationi non favent rerta Euclidis. Clavius ita accipit
ex aequo interjacere rectam AB, inter A et B quod puncta rectae
non subsiltant ab extremis nec sunt modo quod nullum punctum intermedium
sursum ac Deorium ab extremis vel huc atque illuc deflectendo subserat
Sed haec confust notio est, et partim circulo Taborat. Num flexus non intelli-
gitur nisi intellecta recta. Quid vero subsultare hic, quid sirsum et deorsum
huc illuc. nisi jum e rectam tanquam mensuram animo concipias, a qua quod
acedit huc illuc sirsum acdeorum deflectere ac subsultare dicatur. Platom
nis definitio quam plavius perpulchum vocat, ut scilicet media obumbrent,
extrema, supponit radios progredi in recta linea une circulus commititur
inter duo puncta
Archimede et Campanus rectam definiunt Frevissimam
sed brevissimam esse unicam e Imo brevissima s omnes esse sumeleeiter se
pondum demonstracum est, et in dubium vocari potest: Ego non unam
habeo rectae defrutionem, essariique insorbuendi sunt calluli, piout