# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00067968:0018
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067968:0018?run=39
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 1, 9
# Folio - , page id 00067968:0018
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067968&page=18
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067968/jpgs/default/00000018.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 104 lines, status machine
# Lines: 104 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

sunt
Duo et unum et unum, est tria et
n
unum. Denique tria et unum est quatuor.
duo
Ergo  et duo sunt quatuor. Quod erat
demonstrandum
7) Magnitudo designatur numeris
generalibus seu literis a, b, etc.
ita si orguia designetur per a, significabuntu per literam a
num O
icbit a vel 6 scilicet pedes vel 72
nempe digiti, vel aliu quodcumque numerum quicunque
quemcunque idem conficientem, sed pro variata
mensura enuntiatione diversum.
 si plures magnitudines addantur
ita unam constituant, ut nihil aliud
requiratur, quam omnes smatponi,
unu solnar Additionem i pntesque
fiet una ex pluribus per additionem
quod ita desinatur sit magnitudo m
quae fiat  modo dicto ex ipsis a, b, _.
siet M
est magnitudo, et designatur aequalitas
8
per sigum notam exempli causa
2 et 3 = 5. v Unde aequalia sibi salva magnitudine substitui possunt
duo et duo = quatuor.  vel
(9) Majus Minus est, quod alterius, nempe Majoris
i) parte aequale est. Ita ulna est
minor orguia, aequatur enim parti orguiae
vel bja
duabus pedibus constanti. apb significat a esse majus et b esse minus
Axioma indemonstrabile:
sed isal
bija est
unum quodque aequatur sibi saequale esse t esse
10
(11) pars est minor toto. Nam pars
aequatur parti totius nempe sibi (per axiom articuli 10)
H
on nere
Hinque
quod parti totius aequatur id toto minus est
per artic. 9. Ergo pars toto minor est,
vel totum est majus parte
Conhinm
magniudimbus
quam
communem
11 Magnitudines partium nullam partem
communem habentium omantu simul sumtae edem
u
o partes
(2) Additio est si ex pluribus magnitu-
dinibus ita fiat una, ut nihil aliud opus
sit quam eas simul poni, et tunc quidem
singulis praeponitur signum + seu plus. ita
tat bac component in eritque +a+ brc= m
ita si a, et b et C, conjungantur fet ut faciant m
+a + b +C = m, ut 2+3 + 4 = 9
(3) Nec proinde refert quis sit ordo  membrorum, eritque
adeo +a+ b = +b +a, idamq est
sive idem it +2+3 = +3 +2
(14) Plerumque autem signum + primo membro
praefixum solet omitti ac subint elligi
tanquam catera insi add adeoque pro
arb  +a + b solet scribi a +b
(1) Additio autem revera est progressus
15) Et vicissim quoties litera aut numerus
simpliciter ponitur, intelligitur
ei praefixum signum +
16) Additio autem seu quod designatur
signo + revera est progressus nempe
quo magnitudo crescit. ut  si in recta
linea R mobile tendens ab R versus S
primum conficiat, pedes a seu 2, deinde ad huc TV seu
adhac pedes b sere3, conficiet in summa RV 1d est
 pedes e seu 5, eritque a+ b = e
seu 243 = 5, seu RF + TV = RV
17) Sed Regressus vel subtractio, vel magnitudinis diminutio
designatur signo et ibe -, quod significat
partem inde regrediatur ad X per VX, sibe  set
faciunt magnitudinem, totia. Nam totum idem est quod omnes partes
t
set
agnitudom ponentum: minus. Unde si mobile progressum ab R adV
les
pedes nempe 4 vel C, erit progressus RT+ TV - VX = RX
seu a + b - C seu 2+3- 4 = 1. t
isitur
in hoc calculo.
ut imposterum semper intelligentur partes
nitam partem commiorem aailes
Arqualitas
omnim
totius caincidit simul sumti
tal
1s
e
eu
do
te
ec