# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00067970:0015
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067970:0015?run=39
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 1, 11
# Folio 8r, page id 00067970:0015
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067970&page=15
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067970/jpgs/default/00000015.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 68 lines, status machine
# Lines: 68 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

(30)
contna homogenea
Si duo sint homo genea, unumque alio
(sive si ubique in uno partes assumi possint qu utcunque
partibus altorius aequales, et idem fieri possit semper possit
et in residuis) neque d differentia sit inter
ulla sit inter ipsa, id est si neque a sit majus
quam b neque b majus quam a necesse
est esse aequalia. Quoud Transimitetur enim
quiquo quond licet dinec congruant patiqus aut in uno
eorum quoad licet, utique aut in uno eorum
supererit aliquid aut congruent; adeoque erunt
aequalia. Itaque in his consequentia
haec valebit:
(31)
a non p b.
a non t,b. Ergo apzbia
considerata
Similia sunt quae singula per se spectuta
discerni non possunt. velut duo triangula
aequilatera (in fig. 12.) nihil enim in uno nullum
enim attributum, nullum  proprietatem in uno
possumus invenire, quam non etiam possimus reperire
in altero. F Si tamen simul percipiantur, statim
discrimen apparet, unum alio esse majus. Idem
fieri potest etsi non simul percipiantur modo
aliquod velut medium assumatur sive mensura
quod primum applicetur uni, notatoque o congre quomodo prius cum mensura vel ejus parte,
quo in i
om mensura
modo, postea etiam applicetur alteri. Itaque
dicere soleo similia non discerni nisi per
comperceptionem. At, inquies, ego etsi
successive videam duo Triangula aequilatera inaequalia
ea nihilominus probe discerno. Sed sciendum est me
hoc loco loqui de intelligentia, ut nimirum mens
aliquid notare possit in uno quod non procedat
in altero Ratio autem cur occuli duas res
similes sed inaequales discernant, manifesta est.
nam ocusupersunt nobis rerum prius perceptarum
imagines, quae rei nove percepta imaginibus applicato
discrimen ipsa comperceptione harum duarum
imaginum ostendunt. Et ipse fundus oculi, cujus partem
majorem minoremque occupat imago mensurae
cujusdam officium facit. Denique alias res semper
simul percipere solemus, quas etiam cum
prioribus percepimus unde rem novissine perceptam
ad eas refreferendo, ut priorem ad easdem
refulimus, discrimen non difficulter notamus.
Si vero Deus fingeremus Deum omnia in
nobis ao circa nos apparentia proportione eadem
servata minuere, omnia eodem modo apparerent
neque a nobis prior status a posteriore posset.
discerni, nisi sphaera rerum proportionaliter
immutatarum, imminutarum, cubiculo scilicet
postro egrederemur; tunc enim comperceptione illa cum rebus non imminutis oblata
cum discrimen appareret. finc apparet manifestum est etiam
Magnitudinem esse illud ipsum quod in rebris
distingui potest sola comperceptione, sive applicatione id est
aut congruentia, atque applicatione vel immediata sive congruentia actuali sive coincidentia
F et unum ex ipsis appellando
a. alterum b. similitudinem
ita nobabimus:
vel pars ejus
a00b
Ccongruat
+non de sensu et imaginatione
in aliquo cubiculo