# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00067979:0023
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067979:0023?run=39
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 1, 17
# Folio 12r, page id 00067979:0023
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067979&page=23
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067979/jpgs/default/00000023.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 64 lines, status machine
# Lines: 64 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Schediasmatis de constructore. Pars 11.
Cpast transrositione induap)
si Radices semper essent verae, et termini aequationum semper affiima-
tivi, jam perfectam haberemus Machinam constrnctricem. Et certe hihil
parte
immulando, ita tantum uti praecedenti Epogina descipta est; omnium ejusmod
aequationum qua nullos hibent omnes habent termitros negativos, praeter umu
haberi poterunt radice, affrmatia verae.
praeterca, si solis radicibus
equeris contenti esse votumus, sufficiet figuram 2 bis adhibere,
  semel v. 9. in ultimo, semel in alio, post qua scilicet aequai
ni duas partes aequales utrobique affirmativas divisa erit, non
uti utribique puncta1) coincident, ibi erit y quaesita sere
suramet
varradice, aequa-
tionis quaero. Ideo sic fa Ideo quod superioris scheditsmatis
fine applicui ipsi mad extremo, s altissnae dimensioni aequationes,
rectius judico adhiberi infrimae seu radici. Itaque loco (A) (C) in
frgura. 2 erit regula (A) (K) et loco ipsius ( in fig. 7
 F in fig.
Y erit WC
seu in fius.  (G (1. Recta
ergo _(A) (K) rectam GH eod adducet vel propellet, prout inmotu
V crescunt sunt decrescunt Nam motus eodem moto procedere
potest prorsum et retrorsum. Tota difficilitas est efficiendi, ut etsi
termini quidam intermedii absint, nihil tamen hurbetur, item ut
motus porsum et motus retrorsum possint esse mixti. Et quidem
ut aliquis erminus sit nullus facile effici posset faciendo ut D
H Veubi gratia sit iffi ipsi (DD) paralleta, rta quidem (E Iffiet
nulla sed quoniam ita jungetur D(D eX) hini aliud matum quod
ita (Ise) tieret non se y3 sed y2.
difficile est fateor his
malis mederi salva mactinae simplicitate, itaque: forte utilissmum erit
aequationem propossitam in aliam mutare, ejus modi ut omnes ejus radices
sint affirmativae; uquo facto termini aetiam signis + et -affecti
se alterantim sequentur, quod more commidum est ad institutum nostrum
Haenim nec machina illa circulorum sive Trochlearum proportionatium
opus erit. Imo quod est minbilius poterimus resecare ipsam Trochoerdem
sive curvam
verb. gr. )
tantum enim bis habebimus figura, Ct in una progredictur
2
 ab
in altra
V
V.
in qua libet parte affri-
mative. Et quando eveniet ut summae utrolique sint aequales, seu ut lineae
GX utrobius coincidant tunc habebitur vera V. Itaque tamdm movenda
est machiua donec ve talis I reperiatur, quod aliquando, imo vel
etrum aliquotres ercuict, si machina habeat radices unum pluresque reales
rura manffestum est omnes veras habere.. At inquies quid si nesciam
an et quor habent radices, continuandus erit motus sine fine, donec
reperiam radices y salisfacientem et si nullam inveniam.
nescil
an quiescere debeam. Sed Elic malo remedium habetur. nam per
methodum generalissimam et facillimam
Huddenii determinandi
aequationes, patim earum limiles habentur. intra quos sufficit fieri
modum. praetera eadem opera si qu etiam verae habebuntur aequationum
radices si quae sunt; nam veri habebuntur numeri, si qui sunt, rad aequationum
radices; nam ex divisoritue termini ultimi in numeris dati statim pplebit qui accedant
inventis redicibus, et an inter se sint consentientes, ipsis enim in se multiplicatis necesse
es prodre aequationem prorositem, quo uta faallimum est, praecerea hac mettiot