# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00067986:0002 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067986:0002?run=39 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 1, 24 # Folio 1v, page id 00067986:0002 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067986&page=2 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067986/jpgs/default/00000002.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 89 lines, status machine # Lines: 89 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. V conferatur ergo minor urimum parti majoris sibi et reliqua _ et reliqua, iterum vel mapor minor vel major est si mnrnturus ejus quoniam reliqua pars HF. vam parti aequadis cud et ita porram danec neliqum uit monem reliqua tune si major est, iterum parti ejus aequalis erit, etcreliquam secunda si ad huc LF adhuc majus, est quam DG tunc DG iterum parti ejus ideo LM aequalis erit, et ita porro continuabitur, donec reliqua sit minor quam DG, quod tandem fieri necesse est; siquidem EF finita est, alioqui enim semper ab ea detrahi posset de adeoque FF aequalisimesset ipsi G infinities sumtae, adeoque Nola Alt ergo id est ipsa esset infinita contra hypothesin. quantitatum x et dE no consideremus formum comparationis notalimus primum otems quoties macabaltera detrahi possit, antequam residuum minor. ve fiat vel nullum, si quantitas repeti dGepetita ute et minus defrahendo ipsam EF aequet, udire si EH. HL. sint aequales ipsias vel minus detmahendo, ut si adeoque M e P coincidant F incidat in M; vel minus ipsa des be Quantitute de trahenda ers reliqua quando retuduum est MF mia. Nullud quidem erit refiduum quando F incidit in M, seu quando EH, HL, LM et L F ipsi DG aequantur; adeoque minor quantitas DG majorem disitur metiri Serepetendo efficere, et mensum ejus esse, portio autem ut EH majoris aequalis minoris DG dicitur majoris pars aliquota, (nompo tertia quvel quarta pro numero repetitionum, et major EF vel Ech dicitur multipla minoris DG secundum numerum repetitionum Si vero residum tandem fiat mino atrahendo, anc ptequa quantitas minor D sine si subtracta aliquoties DG abEF 19 DG vel aequali ab EF restet MF, mensura s. et nunc DG psiue EM dicetur Mensura falsa ipsius EF. Nihi et pars relequa Notandus est ergo quotiens ve verus sive falsus; sed ut notetur forma comparationis Sed qua superest adhuc residuum, tuc eo casu quotientem n hoc loco ternarus, quia ter DG aequali s est En. quia notari non sufficit divisa est enim pajors EF in duas sed q residuum cum sit nova quantitas homogenea, iterum comparanda est cum reliquis DG et EM. sufficit autem comparari major quam DG, et si comparata sit cum mensura ipsius EM satis comparata erit cum ipsa. itaque eodem modo comparetur residuum cum Mensura, ut Mensura cuusquantibate mensurata. EF. Et si quidem in secunda hac comparatione ipsius MF cum n DG nullum esset residuum, tunc MF mensura secundae comparatio ni erit max esset mensura ipsius Des, ergo erit maxima communis mensura sui ipsius et dGs, non potest enim dari major mensurm ipsius MF quam ipsa MF ergo erit maxima communis jam maxima communis mensura secu comparationis hujus in MF et DG, est sino maxima communis mensura terminorum comparationis praece- dentis DG et EF Nam est in mensum maxiima ipsius M si esset major mensur ipsarum DC et EF, ea foret mensura ipsius EF. Est autem si ipsius EMm (multiplae ipsius EF). Jam mensura pothe totius et unius partis est mensura reliquae partis, ergo N mensura totius EF exhypothesi, et partis hn per ostensa erit et mensura ipsius per hypothesin ergo N MF. contia hypolhesun, quia e maja quam ponitur , et posuimus nullam major N est communis mensura esse majorem ipsius et MY nulla mensura ipsarum MF. DE contra hypothesiu. erg e Hino Quoniam ratio ad minorem comparatio cum minore constat ex quotiente, ut eadem sit ratio minoris AC ad partes EM et MF. illam quam mens minor metitur, et cujus cum DG. quia DG est a ic ipsim magis EB potest et solet esse eadem N et et mensura ipsius DG ergo e +jamque est vero et ipsius dus MF minor Mensura, dicitur Residuum; numerus vero repetitionum qua hoclter Quotieus falsus. Is N n +vel sit nulla vel 4 dicitur mensura majoris, seu dicitur qui ducitur Quotiens