# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00067993:0178 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00067993:0178?run=39 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 2, 1 # Folio 89v, page id 00067993:0178 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 90r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00067993&page=178 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00067993/jpgs/default/00000178.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 39, 2026-08-27T09:55:26Z — 77 lines, status machine # Lines: 77 recognised, mean confidence 0.89 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Nam ut confusio vitetur literarum, smajor L H. appelletur OY. et mitior LH apperretur SK Da jumque ducta a ipsi sR productae si opus est, acurrat jamque ducta Dua enim recta =B. quae alii LH ipsi B propsore secet in puncto N. ajo stam esse majorem quam e R de ac proinde non esse opus ut LH. producatur ad otcursum, quod ita demonstro, cum sit BR: BO:: NR: OP. ratio ista DB appelletur β. ac BOP divisa per β. dabit N R., quae an majur minorve sit, quano sR Tarir quae duivsa per B. datit NR- Y2PaxC Ita ex calculo patebit: OP= - et OP Si in pro SR. pro B0- X. substituamus BR - x, fiet s R- ut videanus atrum majus sit: 2B aX - B, an olio 2B ax = At SR. habebimus I2 BaX - X Restat ergo Et vero cum β. sit majus mita numerus major unitate, et a sit majus quim X. 3( ax, esse mujus quam 2BaX. et a mojor quam X. ideo a appellabo VX. fie: 2 2 (VX = (3X, item 2BYX - X, divesis omnibus per X, fie: d ip Coa: Dou bo: a VF 1. Quorum utrum altero majus sit nova quaestio est, ac primum ponamus 25γ- B = Y. fiet 2Y= V item 2Y= 1 Manifestum est 2Y= Y - Y + 1 = 2) + 1 - 3): Et vero si G)est 2. aut major quam R. (imo et si paulo minor, sed hoc subtilius hoc loco determinare nihil altinet:) qu Sin C-1+8. t 2β) B_ item 23)L 1. ita polerunt enuntiari: 2) +57+ 2d) = V = d ileu 2) + 25) - 1 Ergo videndum an sit major quam O, haec quantitas 2) + 18) +1 - = d A quam 3) modo si V sit 2 aut major (vel etiam paulo minor.). Htis ergocasibus SR. major quam N a. si q. est mapo quam βu erit β= - 8. et fiet 2β V (3 item XB) - 1. fa niquam ita poteron enuntia 2V + SY - 28) = V = d + 2)5 item 2V = 16Y =1. Vrdendum Ergo an sit major quam C hoc quantetas: 2) + d + 178 + 1 = 3Y = 8 - .8V Unde vmitus intelligitur, si V. sit majoi quam 2 X SR. esse majorem quam NR. CGueraliter etgo dici potest, si a major quam 2. sR. majot quam 1. ac proinde. Atnfra quare si BH. major fiat dimidia, AB. contingere tandem necesse est, ut figura ex convexa dcontava fiat. Punctum autem flexus contrarii exacte definire, hoc loco nihil attinet. Haec obiter stantum attulisse lit juvabit ut apparea postem eo redire, ut per alculum quaerantur duae rectae SR. et NA. facili calculo, dividendo baved figurae per β. ratione altitudinis figmrae, ad abscissam datam BR. abebitur SR quo pacto habebitur NR. ; ac i rect b dive in eadem B, pro X. substituendo X. suppono antem X ipsam P0. aequatione quadam opmia figutae puncta ad altitudinem BP referente, cognitam. Inoentae SR. etNR. compareatur, facileque constabat ex regulis, quae de determinatione, et limitibus aequationum extant utta alia quove casu major sit minorve, Nam si perpetuus est vel excessus vel defectus. figura corcava aut convexa est, sin aliquiscas on limitibus continetur, duobus pluribusve flexibus contrariis figura constabet At nuncquidem ad aequationem nostram d redeamus Ac punc quidem ipsas X. seu M. applicatas Grilinci concavi BM L L BL L M, quae cemus onimirum eliminata surditate, fiet: X = 2ax- X et reformata fractione x habebimus; 2yax = 4y aX, divisisque omnibus per X erit. 2y - 47 X = a X. sive. 29a = aX + ZyX; ac deniqe ya = XH infinita progressione numerorum ratienatium surditate liberat ab asympretria liberata est sunt enim ejus applicatae N. inter se invicem ut numerus ad numerum; et infinita serie numerorum rationalium exacte possunt exhiberi. Sed ne quis operam in figura nova petaestiganda pervestiganda nos lusisse putet: ostendem nunc Quam in pac reu praectarum invenimus est, idem beneficium et ha figuia in circulum red re. theorema, quod nunc breviter exponere ac demonstrare operae pretium est. Ajo igitur figuram BLL H aequari segmento circuli duplia BCCB. duplicato. Cujus demonstratimem habeo pul. aam admodum, sed quae generalior est, quam opus sit in rem praesentem i Unte sat suffecerit ergo veritatem uam theorematis nostri, quanquam p obliquo nonnihil itinere ob Talibi a mendolineata.) Ait C. (extremum C semitircum generatioris iudeai iaeide ejusque applicata renilibet ad cientum perpendiculari M asguptoto CF IBC. tangende assumte, addatur XHaqu D. sinus circuli; ospn lo ad asmptotoli parallelo ex puncto quad circumferentiae Circuli puncto E, quo recta ex punctu associdi erp demissusa d Iini extremum micalurus arunp lotos uterenque producta sit CF, basie, et cissocis ipsa quae circulo Generatori ABDK ita imposita intelligatur udt Basis Eissocidis cum d diametro ciiculi eadem sit ACB aspmptotos autem cissocidis ad basin perpendicularis utcunque productaB semicirculi extremum B. tangat asplicata autem cissoeidis, asyanplocto parallelae, sive rectae ex punctis curvae cissocidis, et, in diametum YV, demissae, transferantur in ipsam asguptoton ibiue inde a basi assumtae intelligantur ut , jamque recti puctutusqe ad asymptoton producatur, cui occurvat in . constat ex natura Cissocidis, hanc rectam AtH, arcum circuli ABC in puncto aliquo C. ita sicate ut rect M Aiti A ex altero sermicirculi extremot A sit aequasis, ipsi H Ude sequitum D sinum in d dimetrum AC. demissum aquas qusi d. aprn 1