# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068000:0006 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068000:0006?run=73 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 4, 3 # Folio 3v, page id 00068000:0006 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068000&page=6 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068000/jpgs/default/00000006.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73, 2026-08-27T15:28:38Z — 106 lines, status machine # Lines: 106 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. 9) Si soli a et X requirantur integri datus scilicet et quaesitus, nec referat, utrum resultans yu sit integer vel non, et y frectus sit v: co, cujus numerator v, denominator e, fractione ad minimos terminos redacta, ut proinde v et co sint primi inter se; co abeunte in 1 e se (= BC et co fint unitas cum y est integer. Ponaturque a = bc et X = b7, ipso b existente maxima mensura ipsorum a et X, et abeuntes in 1. eo casu quo bbZZcoco + bc coco = bZvV, seu fiet bZZcoW + Ccoco = ZWV, hinc cum Z un dividi possit dividi per cou, sed vo et coco non posint habere divisorem communem, quia v et co sunt primi inter se necesse est ut 7 dividi possit per coco interex seu esbem argumento, sed Z et C Rurius quia Ccoa dividi potest per sunt primi interse, (alioqui, b non esset maxima communis mensura ipsorum bc et bZ contra hypoth.) necesse est coco dividi posse per Z: hinc cum etiam paulo ante ostensum sit Z dividi posse per coed, consequens est Z et coco esse numeros inter se aequales. ov:cov. itaque aequalis integro et posito praeterea Ci iisdem positis, sa et X t primi integres cum sunt a et x sunt primi inter se.His positis A su dico fore X = baco. Nam in saequatione articuli 1. pro y substituendo v: c) siet (B prims inter se, X est quadratus, nempe colo; nam Et proinde cum posuerimus X esse bZ, fiet X = bcoco (10) iisdem positis necesse est cc esse e cum X sit bcoco per praecedentem, eo casu b abit in 1 (12) iisdem positis, si a et X sint integri primi inter se, habebit a duos confactores d et e quorum diferentia erit duplum quadrati, et is quadratum erit X. Nam ex aequatione articuli 9, ubi erat bZZcoco + Ccdco = ZVV prae bepandeet pro 7 ponendo coco (pCr artic. 9) et pro b ponendo l. (ex hypothesi praesentis articuli praesentis et praecedentis fit co + a= VB. et pro C ponendo a (nam cum sit bc Z a, faciendo b = 1 fit C= a) prodibit c + a = vv. seu a = vp - co vminor d sit v-cou, alter major, a ipso coco existente X per praecedentem seu C = V + Cocd Yb v- cocorb. jam in integris C est major quam e- eco Yb, ergo et c major est quam horum differentia, quae est 20oco rb (13) Si ipsorum a et x maxima communis mensura b, sit quadratus β(. et tecle ex integri, net in aequatione fractis nec referat, utrum y sit integer, invenire X duplum quadrati, qui quadratus ac multi-14. β- 29148. 1 4X =. bco sumatur ed talis, ut sit Abco minor quam cc, per artic. 10 seat binos consautores quorumtm Itaque cum a est 42 problema non succedit tenteturque an X possit esse bcoco et si aliquando per artic. 9. Et cum res succedit, (12) superest ut solvendi problematis modum quaeramus habebit binos confactores d quorum differentia Et h3g: 9 = 8l erit s quod si nullus co intra limites praescriptos det X succedentem divisa per β radicem quadraticam ipsius b dabit d = 24 acunq ex potest esse fractus. iem cum a datus est fractus, X autem est integer; eletractaiddee no nec plicatus per b, aeltex dabit X F Nam ex (e p= cot ognis binos confactores d2 v- βc0co, et e = v + Bc0u rat quoties est possibilis, aut invenire impossibili -d: 2(,, b = out fasus articuli 1o vel 11, sub hoc etiam +a d aequalis quadato rationali problema pro numero dato a aequatione arficuli 9 pro Z ponendo cdcd et e- d 2B5oc ergo e -d: β = 2W0c0) et impossibile est b, adeoque et B est 1 ue tunc non aliter, habetur quaesitum. qualis quadrato rationalic; res sagdit, ut hoc moctem tistuia quod ide vel b covv. +C aeqctie articuli g. pro Z ponendo coc, et Exempli capsa sit a, y2y potest pro b ponendo AB fiet C a von B0 tunc C (prod (quotiens ex a divisu per b v - βC, V + Bedco. Ergo C habebit articulo continet iti splutie poslslruatur et pro quibus vis b, et be que a 4) (B) si sti a datus, et X quaesitus requirantur rationales et po b ponemo B3P fit c = vV = B(3Co 18 +4 = yy ero = v+ Coco, v - coed. sunt ergo duo con- factores ipsius, a, quorum unus lesit par articuli praecedentis pro Z ponendo coco, nempe e, sit v + coco, et fiet e -d = 2c0c0, majorem quam 4bcoco Nam ex aequatione fiet bc + C = _ WV seu C = vv - bco productunsn majuts prodercente quovis. Ergo c est major quam V + dco Yb, item seu ce major est quam 4b c0 motentationes ipsias, a, qui vocentur b quodr leu 627+C= est integer, cum sit