# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068058:0003 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068058:0003?run=73 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 6, 13 # Folio 2r, page id 00068058:0003 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068058&page=3 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068058/jpgs/default/00000003.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73, 2026-08-27T15:28:38Z — 99 lines, status machine # Lines: 99 recognised, mean confidence 0.90 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. em voluerim osculum esse genus cotactus, et mensurandam esse curvedue a circulo osculane, seu oscuta lipe curvedinis ubique uniformis, paet ine non et hanc osculadem circuli, esse simplicissimam; et esse ubique in quovis puncto, n exceptis delerminalis; nen potui sec casum distinguere lasum ex Cajum trium radicum, aA est spccialis laquam simpli ciorem, ino revera est osculam E ordinarium nam et circulus ibi osentata seo tantum non pt continuari seu circulus ibi oscuratu unom tantum partem non alterum sl reneretangil, unam partem, alter non etsi revera ambas tungat. Sed uno extra alteram inten. i Et in osculo semper languatur duae partes. Hoc quoque fil in flexu contram ergo et is est osculi quiba casus specialis, seu quo plactus evanescit Illud bene observatur a Ber noullio; quod in casu elexus et pil sectio. Gtrarii circulus est maximus, sed erravit, quod flexu contarium patabil esse casum speciatem ant sin tTatlum casus trium rectaum quasi possit et cum radicum, cum tamen pse annoser in casu triam radicm circulum esse partum intra pultim exta curviu seu + alienbi necesario est flexus phariis et si sumil Tangil et secat est in eodem puncto b evoluta conlinnari nequibus, sed quia in casu flexus Atrari panseundam est ad aliam sinem pricri evolutas nequidem contingam . evolutum alicubi, hinc neesse est evolatam in casu flexus tharii hbere generatae, habere asymplotum. Hina etium ct ubicunque est aguntoti silum est asymplolon evolutae abi est minima curvedo, seu maxima obtusitas lineo curva. Et contan ubi est minima curvedo, seu maxima lobbusitas, ibi non pt augerifilum, alioqui et radiu augeri posse, ergo carva non pt continnari ergo ibi est asympto tos. ubi est minima obtasitas seu maxima cyroedo objectio posse aliam s Cvoluta fin. 3 ob causo fieri ut nequeat continulari eleslutuo, quia scib curva EAM habet in Aflexum contrarum Respendeo fateo Qvolvi abG. colianata coilutione psque ad A, ibi non pisse continuam ebolatione descriptam, nam ex si eodem sud pergas evolvere MA ex patet descripta hoc filo non langere priorem nec adeo esse cum ea unam velis evolvere. EA(E) tunc fiec saltus seu inter duos Caagentes A se H, fiel circulus. nempe curva in A habet in finitat tamgentes. ubi minima est obtusitas seu maxima curvedo, ibi curva Generans debet et decrescere rabiu filum seu retrorsum incipi, etus ergo necesse est curoam vel non posse continuari, cam tamen habere laxum glvarium non non pt ibi destteae rap revera omnis curva possit continuari; vel habereflexu. in casus auteminc maxomae curvedinis etia nova linem evoluta assumitur ad confinandum ull in fg. 2 DH vel Di absolvunt una quod altera ixcepit ubi hoe tamen nontendam quod dua lintae, se langunt seu sibi supl inmpdintet. Par si duoclineae se bugaur, non ideo una aieseriptu hisi pempeotoo sed, eases et X venialur sic non venitueu B. 0 qu tis Videndum an verum it duplici muatione multiplicationetres radices. peus propit artithmelica rem procedere pro duabus hibus radicibus aequalibus, et triplici proquatuor. videtur enum hot pra suppotitur esse falsus discimus etm ex his uteu cirentur linea losculans sit externa, vel interna, non linen tangens p et ultru cgnlactum etiam secans utrinque sit interior tun eadem promotu ad osculum, erit exterior et contra poterat contra Bernoullum proouideri,quod omne conscutum praeter flexum contrarium, sit duarum radicum, hoc uodo quia necese est ab atroque latere fieri posse ut co incival B in B vel C in B (vid. fig. 1. Cum magi magisque accedat. quod si ergo uu simul coincident d.abuntur duo circuli osculantes in casu flepus cotrarii contingu uc sire duact Eres sive quatur radices aequales ponantur obtineatur scopus. ied quia scilicel ulticu q ecursus ducro colactuum int in concursum otonis et contactus