# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068090:0001 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068090:0001?run=73 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20 # Folio 1r, page id 00068090:0001 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068090&page=1 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068090/jpgs/default/00000001.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73, 2026-08-27T15:28:38Z — 137 lines, status machine # Lines: 137 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. ndemonstrationes rigorosas exigit principiorum calculi differentialis Equidmt dn. G. G. L Indta In com eam rem inservi parabilium ab ipso in his Acto e, ex quibus pateat nihu quod ipsi obiibiimi quod non simol objicia tur Euclidi et Archimedicateris Nam hi qu probare quantitates A et B volentes dua esse aequi les; si negas, esto, ajunt differenti ipsis A et B comparabilis, seu talis ut multiplicata possit eas excedere. umero finit uofacto ostendunt nullam talemC assignari posse unde a en. Nieuventia his non contentus exigit demonstra- tiones, quibus probe ut nullum ese dis. crimen inter A et B e quidem infinite uvum seu incom Purstift parvur Bernardi Nieuventii considera- tiones secunda circa calculi differentialis principia, et responsio ad virum Nobilissimum, 3is) gellci Amstelaedami apud johannem Wolters 1696. 8 pagg. 42. Cneperspexisset H Libellus iste cum paulo serius ad nos pervenerit, necensionem ejus differre fuimus coacti. Invenimus autem considerationes et responsionem, vel potius replicationem ad eibitiaam Domini G. G. L responsionem non esse diversa, sed unum idemque. In qua quasto questio tractat sequentes sutrum legitime sit demonstratum ip calculo differentiali quantitates infinite parvas nihilorum instar abjici debere. (2) An si calculus differentialis primi generis sustineri possit, differentiationes aliorum graduum rite inferantur (3) respondet ad difficut an objectiones contra calculum differentialem rite sint solutae (4) quomodo ad difficultatem suae methodo vicissim objectam sit respandendum (5) Num calcubus ss ipsius autoris exomentialis qun ffinam pascunat. Zestra nem, uastulato calculum differentialem demonstrari Methodo Archimerea Diiputat utrum aequalia sint inter quae ta inter quae differentia cur fivie Letbnitius sua cui fini Lemmata incomparabilium in his horis posita Feibnisiana inservire possent. Deinde disputat, utrum ad aequalitatem disser duarum Quan per aequalitatem duarum quanbitrum intelligatur exclusit diserim diff ex differenta on amais Etrum aequalia dicenda sint ea tantum quorum differentia est omnino constructionisque sunt capaces nulla, an vero sufficiat ut differentia sit inassignabilis, t ubi posterior notio priorem comprehendit, et pro generaliori haberi potest. quam sequuntur Geometrae, qui contenti sunt constructionibus quibus impossibile est dari iis quantitatibus quae assignationis exactiores. Sed Dn. autor aliquid amplius postulat pag. 6. ubi ne ea quidem negligi patitur quae nulla constructione exhiberi possunt possibile est, et linea adjecta superficiem putat augeri. quasi dari possit quadratum A aeqale ita majus quadrato B, ut sit aequale i quadrato B sumto cum linea C. Et ratione allegat surdes obitas dimensiones ultra solidum, quae etsi construi nequeant, tamen non sunt negligendae. Et quidem verissimum est infinite parvas non esse penitus negligendas cum calculus differentialis ipsis sit superstructus, setamen eas in loco esse negligendas abjiciendasque hujus calculi praecepta postulant, cum scilicet non sibi similibus secum sed infinite majoribus comparantur quam distinctio sed eam distinctionem cum Dn. G. G. L. subindicavisset caver autor non probat, variisque argumentis atque etiam siyllogismis impugnat tudum este d nimis serupulositatibus, n Secunda sectione impugnat differentiationes ulteriores. Et quidem vult positis abscissarum ordinatis aequalibus differentiis aequalibus, etiam (pag. M1. 12. ordinatarum differentias esse aequales. Idque probare conatur tali ratioinatio exemplo sit. in parabola sit PBeM tangens verticis, parabola PAEH, cujus vertex p. sit tangens ax verticis, PBCM, et abscissae PB, BC, Pm; ordinatae AB, EC, HM. Differentiae abscissarum infinité parvae BC, vel ess erunt dx adeoque BM erit 2dx. Differentia inter AB et jam pB vocetur X, et AB vocetur y. et BC, vel CM indinite parvae sint dx, adeoque BM, 2dx. Differentia inter AB et EC dy et inter HM et EC sit du ut autoris nomenclaturam sequamur; ergo EC DC erit X + du M erit X+ dx et ergo abscissa PC erit X + dx eique respondens ordinata erit yt du; similiter abscissa pM erit X + 2dx, eique respondens ordinata HM erit yt dyt dz. jam ob sit latus rectum r; exeteas ob pBqu. = Y. AB erit XX = ry et ob pAq pC qu = r EC erit XX + 2X dx + dxdx = ryt rdy. unde rejectis h illinc XX, hinc ry aequalis et eliso dx ex fit 2Xdx =rdy. Sed si ad Et hoc quidem consentaneum est haud dubie calculo differentiali, eed si porro adhibentur ja eadem carvae aequation sed jam autor ita pergit pag. si eadem curvae aequatio per abscissam pM seu X+ Zdx et ordinatam HM seu y+ dy + d orictur juxta leges calculi differentialis aXax = rdus +rdz. et utrinque sublato per modo inventam 2k dx = rdy remanebit 2Xdx = raz= ray Ergo Unde dq = dy selt quare nalla interhas est differentia. , quae etiam suo modo seudum locum habent, secundurus liis proportionil Leges calculi differentiates concedi possunt, cum nulla sit inter eas differentia, scilicet ipsis differentibus comparabilis; nam incomparabilia neglecta sunt aliaqui nec dxdx nejici in hoc calculo rejecta intelliguntur, quod patet si pro dqe ponatur ejus valer dy + ddus; ita fiet PM existente X +2dy, HM erit y+ 2dy + ddu itazue ita ob PM qu. = r. HM fiet XX + 4X dx + adx dx = gy 4 4 ydys + 4 dydus + 2yddu rdy tu pis + arayt ratus et ara apiatis inderirs et ap t camnus sut e bus untrue Dno Autore inventioni obex ponatur Neque enim opus habere Geometras ut immergant se controversiis et ut de infim visibili maximo phic et indi et minimu philosophicis; et si noluissen pectare pra redi Geome tae antiqui ad theotemata nisi prius labusrinthe de compositione continur evoluto circa principia pullos unquam pragressu fuisse facturos noster Dn. Auto ae interpretatur, ac si la dedecus cedant Geometriae quae scrupi losissimis etiam ingenio satisfaciat verum esses intentus sit enuntiation eusque eorum tam lecuratus errorem assignari ullum poli ente in Logarithmice si abscissae crese b unta ere e infere putat conat a (pay. 10) digerent les inter se