# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068090:0005 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068090:0005?run=73 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 20 # Folio 3r, page id 00068090:0005 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068090&page=5 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068090/jpgs/default/00000005.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73, 2026-08-27T15:28:38Z — 141 lines, status machine # Lines: 141 recognised, mean confidence 0.86 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Verba Autoris ipsa exhibers plocef. possquam notasset ex aegu LKX LXX ∞ yy Heri calculo Dn. G. G. L fieri Kdx - Kdx - ydy et porro (posita dx constante)- dxax ganus + dydy; et asfumsisset praeter constantes K, Y, et variabiles X, y assumsisset novas vari abiles h, Z, et pro ex, dy, dZ posuibet C, ci, subjicit pag. 24. Hujus succedaneum ex meis principiis (sive ex re adZ spotuisset locee r ipsa R assumi nisi e ex hepothe constans i tricibus paule ant a siudo sa r int 2Edy d plane gemina d solisqe literaru otis differant repraesenta- tricibus Leibu a seu ris, gaudemus itam earum suisse claritatem ficaciamu l sentatriciam chemate veni rtor in prioribus tam alionm cerat, ita amen ut doler rettrren Isi esset ona, multur cti sutis, à se u ps sit i infinite panc E man dx er insi as eo num est in t ima in ipse utorem in vel e, et dy loco acere dise x s t sist per con- tantem _Y esentatur sentetur per va in variabilis, se non semper ejusde magnitudinis. Ita ad mittit Du. Autor non omnes b aequa le aterto sed dif tras (quae adeo su secundi quadus) rur abere. victis) sic obtinetur; fiat e ad a intrata ex tibet e +ha seu terminis dibegenta secundo isferentia eibnitatus prorsus consentit. Nam p. 24. 25 a hit rectas ordinarii diferentiis primis propontionales, earam, rectarum differentia utique propontionase chunt et succedatea differentiis secundis ut adcogana gaude anius da autorem in eripa tandeu consentire, et si in modo explicandi difernt Cumdax Gg2. perinde sit sive quos adhibeat infinite parvas sive ip proportionales ordinarias s su fui ides id et harum ins qualitatem poncetae A quaelum sint igaequales etium illurum inaequalitiem regare vide ectio brebis est, et partecularia quadam continet de quibeus iam inde Donim autoris scrupulos s e quondrem sustcillerin ncalcuior dguentio etee Lipsputatur, quibas imme- rarinon est huipuo Loci. Urium tantum inde affere placet in speermen. On. G. G. L. diverat lineam rectam (positis, abscitsis uniformiter e elentibus) carere ubigo ordinatarum disterentiis secundis. Sed alibi dixerat hoc isrum, ut dliferentia secunda evanercat, contingere et iam in contranii curvarum certis punctis, ubifloxus e contrarus quoniam tuge matatur in rectam radio in infinitum aberente circulus quasi osculans at recta Sed Du Autor ibi difficultatem invenit, cupait p. 29. videri inde concludi posse, eundem esse curvarum flexus contrarii et rectarum haracterem proprium. Sectione d V. agit de objectionibus sibi vicissamfactis ubi (pau 3D rejicit potestates numeri infiniti imovult domne quod angeri potest, seu quo majus esse spotest esse finitum idqus, (inquit) tanquam perse satis clarum non demonstro tamets non nescjat multos contrarium sentire Ethin. vult numeruro infinitum esse memerum madimum. Et cum infinitum nunerum maxima ad mittat etiam absoluto aim minimaque ad mittit, tam et suae sententiae patrocinari putat tum indivisibilia Cavaleri, tum rationes ultimas celeberrimi Neutoni: Cam contra Du. G. G. L. talia Entia philosophis disputabilia aperiatur utrum admittantur tanquam vera et realia, an vero tantum ut docerdi causa ficta, hoc loco parum curare videatur, modo intelligatur posse pro iis assumi indefinite seu quantumvis magna et parva, ut appareat ervorem esse quovis dato minorem Noster vero aufor ut defendat infinitum esse semper maximum, eo progreditur ut posito m esse numerum infinitum, neget 2m, quem in calculo admitrit, esse ejus duplum, fierique eum arbitretur non multiplicando in per 2, sed multiplicando 2 per H novo genere distinctionis. Pag. 3) sectione V. disputatur de Methodo tractandi aequationes exponentiales quas a du. G. G. L primum consideratas notat in Actis nostris Ann. 1682. p. 42 putat quidem dn. Autor (pag. 35) eum in iisdem Actis Ann. 1684. p. 473. subtan gentium aequalitatem esse Logarithnicae propriam demonstrasse, sed positis dx alias le in arbitrio ex legibus calculi differentialis Interim ait se sibi gratulari, quod in easdem cum Dn. G. G. L. cogitationes in nonnullis incederit, idque non esse mirum. Nam, nquit cum adolescentiae suae lucubrationes ac reperta Analytica strictim mihi nuper ostendere placeret viro Nobilissimo Du. I. Huddenio, non levis me incessit admiratio, quod plurima inibi conspicerem summo huic Geometrae jam ante complures annos detecta quae aliis postmodum edita, num inter magna hujus aevi inventa numerantur; methodumque insuper directam et evidentem curvarum et curvilineorum proprietates indagandi, ad quas infinitorum Analysis aut nullo modo aut indirecte admodum pertingit; qua rumque bene multae, si non plane incognitae, Mathematicorum tamen celeberrimis hastenus intactae, nulli saltem quod sciam publicatae remanserunt; licet ad Haec Dn. Autor perfectam curvarum cognitionem necessario requirantur. cui pro hoc indicio gratias agimus, et cum ipso optamus, ut tam praeclara