# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068107:0001 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068107:0001?run=73 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 8, 12 # Folio 37r, page id 00068107:0001 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 38v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068107&page=1 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068107/jpgs/default/00000001.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 73, 2026-08-27T15:28:38Z — 74 lines, status machine # Lines: 74 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Quicunque attentius ea considerabit quaecunque nactenus circa Curvilineorum dimensiones inventa sunt, facile mihi fatebitur, ea inveniri esse fingendo, ngulum laterum numero infinitorum magnitudine autem infinite parvorum: Eademque postea esse demonstrari srata deductione ad absurdum, oftend minitangulum assumendo polygonium meri laterum quantum satis est magni et multorum ac parvorum in quo eadem locum habent et quod p inventa quae de polygono infinitangulo antea notanimus t notata sunt ostendendo disc errorem sive discrimen, inter untangulus. assumtionem curvae ac polygoni eo minus esse quo minora polygoni latera assumsimus sive errorem esse minorem quolis assignabili, adeoque esse nullum. Hujus methodi i Hac Methodo jam Euclides usus est, cum enim ostendisset polygona regularia esse ut quadrata in sorip circum scripta facile judicare poterat, sdei in mentem venire poterat circulum considerari posse ut polygonumque regulare infinitangulum, adeoque circulos esse ut quadrata circum scripta, seu ut qoudrata deametrorum. Quod etsi clarum sit et originem inventi theorematis contineat, ndon in denvons maluit tamen Euclides, deductione ad absurdumt. Eandem Methodum porro excoluit Archimedet. Nec vero aliam Tametsi autem c in rerum natura esse puto, quae non in hanc resolvatur. Directa igitur Methadus Tetragonisticae Quare ad curvilineorum dimensiones necessario vel methodo indirecta ad absurdum ducente, vel quantitatibus fictitiis infinite parvis utendum est Quantitates autem infinite parvas esse fictitias fuci ostendi potest sit nemaliparem a in AD infinite parvaCD vero linea, finita jam inter AB et Cd quaeratur media communi proportionalis EF, ea etiam erit infinite parva. Nam si finita communis esset, utique rcedim Finitis communibus cd. EF tertia proportionalis AB etiam foret itia finita communis AB, contra hypothesin jam ipsis EF. est. Inveniatur tertia proportionalis GH e ea erit infinita. Nam infinite parva esse non potest, cum ipsa cd finita sit major. Finita autem quavis major est, alioqui si finita communis esset ipsis G. GH. Cd. tertia proportionalis EF foret insin finita communis contra Hyp id quod ostendimus. Ergo GH est infinita jam ipsis Cd. GH quaeratur tertia proportionalis it. Casut moijr ipsa GH. ino maja intintes tatemm ergoenfintum abtero quodammodo jadeoque descriptu polygono pluriam aisut laterum FNam siquis dicat esse tam tantum, nos pluribus ac sibi) propioribus curvae punctis assumtis, ostendemus errorem ad huc esse minorem. Itaque nullus omnino assignari poterit nera parva qvo communis infinita infinities infinita X finitis communibus