# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068148:0044
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068148:0044?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 9, 23
# Folio 22v, page id 00068148:0044
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 21r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068148&page=44
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068148/jpgs/default/00000044.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 66 lines, status machine
# Lines: 66 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Item quies similir est minori progressui, quam majori regressum et
repelli corpus mino
ut eodem motu
minonis initus eis tie
ejusdem in motu G
minoris
aliqua Repulsa. Repulsa corporis mnjor vicinior est quieti mijoris, quam quies majus
erusdem minoris
Nam in quiete ori minoris, exprimitur quies partis majoris, sed paris
minori aequalis. Sed quies excessus nullo modo exprimitur vel compensatur
itaque non sisti lan cum corpus aliquod ubi corpus aliquod majus sisteretur
ibi corpus minus debet plus quam sisti, id est repalli. Est enim
repulsa plus quam quies. seu repelli plusquam sisti. Ergo quies ubi corpus
majus quiesceret, ibi debet minus plus quam quiescere, compensationis causa
id est repelli
Est tamen alia nepusa potest tamen ea repulsa esse nmia sid est potest esse
talis ut minor aliqua sit vicinior, quaeritur eg ergo minima apta, seu
vicihissima in motu existentis
in eodem motu existantis
aliqua Progressio majoris est Cvicinior est quieti minoris quam quies majoris
nam si mibus debet quies in motu existens debet quiescere, debebit
maju in motu existens minus quam quiescere, id est mairis a quiete
recedere sive progredi. Quia scilicet natura defactum exces corpori
mamtudinem aecommodat celeritatem; sive si magnitudine corporis
si natura quietem assequi quictis parvitatem corporis quod quiescere debet
fimtura assequi non potest, seu si id quod quiescere deberet esset  magnum
tunc quod aliquid motus ei adjicit quaecenda paulo aptior eriuntiatio. Si
maius justo quiesceret, tunc nimium quiesceretur, ergo corpus minus sisti, majus
progredi compensationem habent.
Quando corpus A incurrit in corpus B minus, tunc si excessus est infiniti
ajys
parvus ques progredietur corpus A celeritate etiam infinite parva; si vero
major, etiam majore aliqua coleritate progredietur. QVaeritur autem an ea sic
(ut paulo ante dixi) determinanda sit, ut orpus quidem excipitus primum a parte
majoris incurentis sibi aequali accipiat eleritatim ejus, (id est, celeritatem incursus)
parte illa majoris vicissim quiescente; altera vero pars majoris procedat cum
excipiente etiam celeritate incursus procedere conetur, sed cum id nisi quiestente
simul abrepto nequeat, eo ipso gravabitur seu eatenus tardius procedet. Qvaeritur
inquam an ad quaesitum effectum nulla ratione accedi possit propro. Quaesitus
effectus erat i- solum excipions  aut ipsi aequalae quiesceret, majus aut
Eipsi aequipollens progrederetur. Hoc hoco excipi pro, patet ante omnia
eleri ta
uon posse excipiens progredi tardius quam ratione quam assignavi, ergo si pro
mutatione aliqua fata propius accedendum esset ad effectum desideratum, deberet
fingi corpus extipiens moveri ceterius nam quia quomam enim id quod moveri debet
debet esse aequale impingenti majori, et quod quiescere excipienti minori, ideo
possemus excipiens licet minus movere tanto majori celeritate ad compensandum
et it incurrens quiesaeret Det deniue datatur mSed hoc quidem narum consenta
neum rtioni vel denique quaerendum erit medimius u accessio seu assimilatio
tam quaeratur in excisiente quam in incurrente. Si quaeratur in excipiente
solo tota ut dixi virtus ei tribuetur, sea omnino anferetur ab incurrente, si
quaeratur remediuus in incurrente tolo habebitur impossibile id est penetratio diner
tionum, via ergo a nobis electa p quaeretur in utroque, et utrumque
coxpus illud vero abservatur, quod rationi consentaneum est ut corpori
incurrenti aquam minimum auferatur sua vis nec in quantum necesse
est, nec tamen in totum relinguatur, quia si minus esset paulo
plane quiesceret, nunc ergo progredieur equidem eo quo explicui
modo sed tardius tamen quam si nihil occurrisset
Uando corpus A incurrit in corpus B majus, tunc primum in quantum majus partem habet
minori aequalem, in tantum quie motum recipit minus, et quii minus incurrens quiescit
Sed quia majus indissolubile est, ideo non potest pars moveri quin altera pars
moveatur. Nec tame Sed hoc modo minus quiesceret majus vero totum motum reciperet
quod est abfurdum, et valde difsimile a praesenti inprrimes, et maxime apparet
d disfimilitudo quanddo excistiens est valde magnum, itaque dividi potenecesse est
mutationem inter corpora, et incurrens nonnihil repelletur
dania haec explicama accuratius, tum et quaenam sit ex his principiis vis percassionis