# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068152:0003
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068152:0003?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 9, 27
# Folio 2r, page id 00068152:0003
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068152&page=3
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068152/jpgs/default/00000003.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 65 lines, status machine
# Lines: 65 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

voluit, quemadmodum
conservare naluisse ex diotis manifestum est. nec facile (opinor) Cartesia
nus quis quam procluoi poterit, qui aliter Magistrum sit interpre
regulam ejus
tatus ante objectionem meam, aut qui eam ad solas euinqu machinas
vulgares vel ad potentias isochroni motus restrinxerit, hoc enim legem
esset
naturae pro universalissima venditatam, et (si vera so) pulcherrimam
pronsus coaretare ac corrumpere, et deserere potius quam defencere
foret.
Si quis vero putet tempus novam aliquam vim moli et
celeritati addere, sic ut e duobus corporibus existentibus aequalibus
majore
totam
et aeque velocibus illuel sit potentius quod inore tempore vim suam
acquisivit aut exeret
tia enim
te et mole
um lange aberrare mas
aclvires astimandas posse molem ad ocleritatem pra
variari ut d
 aesi atiemi consentan
o
eter
putfioi
itentiam
ai e latum alri per se inhats ectuu 
ee stvtouleva
sed potius potentia sibi hed rempus agendi determinat pro circumstantis ex cersut vartatur cum infinitie quibers v
lariatur usin
emperc
aestimentur. et sane possum efficere, ope planorum vario inclinatorum,
utcunqeC
et exer
inaequalitatis utcumque sese habentibus, ea elem vires acquirantimo, dum
hac seribo elegantia problematis motus, Lineam dlescensoriam singularem.
excogito, cujus ea est natura mirabilis, ut grare in ea non abcelerate sed
cequabiliter et hsochrone sit descensurum; hoc est, ut des census (in perpendiculari
tlimirum non in ipsa linea descensoria sumti, seu quod idlem est appropinqua,
tiones ad planum hdrizentale:) futuri sint temporibus proportionales
et grare tantum uno minuto quantum altero, ad inferiora progreciatur:
cujus lineae naturam illis divinandam relinquo qui nimiae me confidentia
insimulabunt, quod aliquid Cartesianis objicere et epsam Cartesii (virilicet mea
quoque confessione summi) Geometriam imperfectionis accusare non dubitavi.
Habebunt enim hic ejus cultores exercenelae artis suae analyticae materiam.,
praetertim cum non difficile sit problema et paucis peragi possit, si ea
analysi tractetur, cujus principia a me sunt publicata.
Porro praefer propositam supra naturae legem, quod eadem servetur summa
virium aliam habeo non mins generalem et rationi consentaneam, candlem
semper in summa servari quantitaten directionis sive in corporibus particula
ribus inter se communicantitus, sive in tota natura; hoc est si dlucatur recta qua
eunque pro arbitrio et propositis corporibus solum inter se communicantibus
quotcunque scilit certimetur in rectis assumta parallelis quantitas pregressu
in unam partem detracta quantitate progressus in contrariam, reperietur hunc
differentiam semper manere eandem, adeoque naturam non obstantibus corporum
conflictibus, non inter rupto tenore aequabiliter, prosequi scopum eundem quen
in toto singulis partibus in unum computatis, compensatione facta sibi pero
posuit, quippe cum ipsamet sibi ipsi obstare atque impeclimenta ponere non possi
In unimerta autem natura omnia se in aequilibrio sunt, et respectu plagarum
quarumcunque totius universi parallelos conatus contrarios inter se in summa
perfecte aequales esse necesse est, lifferentia (nempe nulla) iticem
pranente quod si abesset illud aequilibrium unversi partis, quod ratione caret
Partes
quoniam spatium ubique sibi similé est, nec causa intelligi potest cur in hanc potius
plagam quam in contrariam sit eunelem. In partibus tamen universi varios astus