# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068167:0007 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068167:0007?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 10, 14 # Folio 4r, page id 00068167:0007 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068167&page=7 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068167/jpgs/default/00000007.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 37 lines, status machine # Lines: 37 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. H0. recte Quam vim respectivam duo corpora inter se habitura essent, si non crqre non firmiter cohaererent, eam in casu firmae cohaesionis convertent fig. 1 e in circulationem circa coe centrum gravitalis. Finge A in B incurrere, si jam B non cohaereat is si C, Aale, quae inter B et C futura sit respectiva vis seu a semeicem re codenti ponatus Sed cum ob firmitatem nequeant a sei iapilem recedere, necese est et vit respectira debita inter ipsa servetur, eam perti in circulationem circa cenrum gravitatis ena eadem semper vi a se invicem secedere co. Ouavuntur. Ipsum autem centrum commuye eadem celeritato recedet ab A, qua recessisset sine cohaesione. itaque nulla mulatio est, ms quod pars. virium transfertur in C, ut eadem manoat vis respectiva inter Ber C quae alaC, et intem A et BC quae alias. Hinc patet etiam vim Cntrifugam non desynars vini absolutam, sed solum vim respectivam, adeoque ei mubare, nec opus ejus determinatamau Hypothesin aeleritatis posse haberi quod Nentonus minus observavit. Quantitas autem corporis B descinitur, si si AE normalis ad tangentem superficier producatur et maxima corperis pare cuius centrum cadit in EB prodactam erit ia quae centrile percutitur, rel. quam vero nonnisi ob firmiratem. Sed hic illud npeandum fieri posse ut haec (fig. 2.) recta EB sit obliqua ad CB jungentem certra gravitalis sit ED paral. pta CB, et angulus EB rectus, circulatio tantum circa centrum. commune ipsorum (et B tantum inprimitur conatu DB, non vero conatu ED; 9b0 perinde est ac si Incmrrens in ipsa recta CB mo veretur, et direllere conauetur B et C, adeoque ib ectum firmitatem hiac toli impetam conatu ED imprimeret poterit etiam hac methodo determinari quid fiat si plura (mul incurrant in idem eccentrice diverso modo, unde diverse finut simul divisiores dividamus rem in tot partes, quil ipus est ul quaevis sio sucledat. _ ut si fig. R unus incursus dividat totur AC in partes A B, BC, alter in partes AD, DC habemus divisio nem in tres partes AB, BD, DC, ubi Bd habet dnos impuisus communes lg. 2