# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068170:0009
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068170:0009?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 10, 17
# Folio 5r, page id 00068170:0009
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068170&page=9
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068170/jpgs/default/00000009.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 35 lines, status machine
# Lines: 35 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Clarissimus quidam Mathematicus in libro quem molitur de Conatue
Mechanico, optime asserit, non magis tendi chordam a duobus ponderibus
aequalibus in diversa trahentibus, quam ab uno eorum solo eandem chordam
muro affixam trahente. Et sane (mea sententia) pondus oppositum
id
1
vicem muri subit; sufficit enim tantam, vim habere, ut a pondere
priere chordam non trahi patiatur, seu ut chorda integra moveri non possit, alioqui tensio eluderetur.
Et ex pondere illo retinente murum facere, nihil aliud est quam in ipso
Sipsius
potentiam resistendi augere, non aucta potentia trahendi. Quod idem est
ac si pondus fieret immensum, sed ei supponeretur sufficiens sustentaculum
ut infinite quidem resistere possit elevanti, seu chordam trahenti, sed
descendere non possit. ita quantacunque ponderis renitentis magnitudo sit
superfluum est, quicquid trahentis vim excedit. Tenduntur autem
ipsae fibrae muri vel obstaculi resistentis, provi ponderis oppositi
trahentis, idque perinde est ac si chorda in tantundem esset continuata
sed haec distinctius explicare operae pretium est, ne quis inde error
oboriatur
Verissimum quidem est chordam LM muro L affixam
tantundem tendi a pondere A, unius (si placet) librae, quantum
chorda similis priori, NP, tenditur a duobus ponderibus B et C, quorum
quodlibet etiam est unius librae (idque sic facile demonstratur: ponamus
pondus C aggelascere habello supposito. E. utique inde non mutatur
tensio. jam perinde tunc erit, ac si chorda BN DC esset uno extremo C
affixa muro E. Unus ergo casus (duorum ponderum) ad alterum
Cunius ponderis et muri) tanquam aequivalentem reducitur: Sed
hinc non sequitur (meo judicio) vim quam patitur horda LM A
vel BNpC esse duplam potentiae ponderis A, seu esse aequalem simul
potentiae ponderum B, et,  C. Sed potius esse aequalem uni soli ponderi ut B
Cum alterutrum ponderum ut C, considerari possit tanquam muri vicemr
subiens, ut non aliud praestet, quam impedire metum totius chordae, quod
ad tensionem necesse est Quod si officia inter duo pondera B et C
partiri volumus, unum quodque pro parte muri resistentis, pro parte
potentie tendentis officium faliet. Quod ut et appareat carius