# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068191:0180
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068191:0180?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 11, 18A
# Folio 180, page id 00068191:0180
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068191&page=180
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068191/jpgs/default/00000180.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 101 lines, status machine
# Lines: 101 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

lapsu attollere poterit idem pondus ad pollices decsduodecim seu
pedem. Et oportet pondus ipsum esse uncia duodecuplum quae infra cap. de causa et
interim abstrahendus est animus a variis accidentibus, quibus
efficitur, ut corpora valde gravia a minoribus sensibiliter non
moveantur, grave enim magnum iis quibus innititur se fortiter
applicat, aec sine frictione aliqua, et ned; quoque ambientis
resistentia avelli aut moveri potest, et de partibus lancis
tensionis ac flexionis alicuius patientibus iit dicam.
Simile quid experimur in eo quod Galli vocant tractum
bilancis, le trait de la balance. Bilaux enim magnis
ponderibus in aequilibrio positis onerata non quovis quodvis
exigu p ex ignum pondus adjectum sentit.
Quod cl. perraltus in tentamentis physicis imertiae
materiae tribuisse visus est. Sed haec inertia id tantum
praestat, ut corpora majora moveeantur tardius
non ut omnino non moveantur miri minorum impulsu
Verum haec obiter autici pavimus occasione data
cum alisqui hujus loci non sint.
P20P. 11. problema
si velocitates decrescant in ratione
temporum aut longitudinum multiplicata
percursarum crescentium multiplicata utcunaus
reliqua definire ad moduminstar prop. 8
quando quidem velocitas prius in eadem ratione crevisse
intelligi potest, vicissim ut creverat decrescet et sufficit
recurri ad Tabulasdi solutionem et Tabulas dicti problematis prop. B dictae prop. 8
Sed in casibus qui dicte ubi locum non habebut incretentum in quiete
ncrementum tale velocitatis inde a quiete quid agendum sit, expositis
tiam praeivimus in Appendice
usimpeumentu
de retistentia medis; Unde ta
Tabulae quaque Sienuti cujus efectus, ut illic explicuinus
et quod ad hujus modi motuum aestimationes reducitur. Quibus perceptis
inspectis caetera quoque praestare non similia praestare siligenter
 consideranti non difficile erit aditu gemel averto. Nobis enim
muni singula per sequi non vacat neque hic nisi clenatatrndere
ne nimium ab elementorum instituto abeamus.
Prop. 9
Fieri non potest ut temporibus eorumve
 potentiis progressione strithmetica crescente assumtis
vel velocitates crescant in progressione Geometrica indea quiete
velocitates quaesitae, vel etiam spatia percursa inde in
crescant in progressione Geometrica inde a quiete. Et generaliter fieri non potest ut
Et genemliter uno ex his tribus. tempos spation sseu
in unifoxmiter
longitude percursa cecle arithmetice  crescente
vel ejus potentia dignitates
alterum Geometrice ab initio crescat. m e
Ponatur enim, si fieri potest, temporibus AT
ab initis motus A assumtis in progressione
Geometrica seu ut Logarithmis, velocitates acquisit
esse in progressione Geometrica, quascunq umeros
patet tres velocitates acquisitas, ut 1T1Y, 272V
3T3V quae aequalibus distant temporis intervallis 
progressionis Geometricae. E
Adeoque et velocitates existentes momentis A, 1T, 27
fore pro posito tempora AIT, FTGT esse aequalia,
esse progressionis Geometricae, sed velocitas initio
quod est absurdum. Nam velocitas, seu in A est nulla ex hypothesi
ex Hypothesi. Ergo cum sit velocitas in A, ad velocit
et sit et per naturam progressionis Geometricae
adeaque sit at veloci tate in 1T nempe ad
repraesentatam per  1TIV, et  infinities
minor; jam velocitas in A est ad velocitatem in 17,
ut haec ad velocitatem in 2T, ex hypoth. Ergo etiam
1T.V est  ipsa 2T2V infinities minor,
adeoque si eTiY sit velocitas cuscunque gradus C cujuscunque quantumvis
parvi assignabilis velocitas 2T2V foret infinita. Et cum momentum instans
 2T, utcunque vicinum sumi possit mome instanti A
patet  mobile secundum hanc accelerationis legem
aut nullum habere motum, aut statim habere nr ve
instantaneum seu infinita velecitatis. Et sane
 si ordinatae v sint  progressionis geometricae, ipsis temporum
intervallis 172T, 2T3T, etc. existentibus aequalibus curva tunc
VV nunquam attiogit rectari AT, quispe sibi asuemploton ut construenti manifostum est
et proinde velocitas hoc modo crescens a minimo seu
a quiete incipere non potest. ja  Hinc porro sequitur
temporibus anthuetice assumtis spatia quoque percursa
Geometrice crescere non posse
2
Nam  si
snatia crescunt geometrice etiam differentiae eorum seu
elementa crestent Geometrice, sed elementa spatii
id est quia elementa temporis sendiferentiae termi quippe differentiae.
1
ere prop 8)
 oclocitates etae momestionis Geometricae. Quid fieri non posse jam ostendimus
NF. 4
velocitase
sejus disnttat
vel hac in patenti
+velicitatem repraesenantes
+contra hyponestu
quoniam, spatiis a
geo metrro crescenticus
etiam Belocitates geometrice
croun vel contra crescun
junca
effecta demon
stravimus
sane eg reguis