# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068194:0681 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068194:0681?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 12, 1 # Folio 340r, page id 00068194:0681 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068194&page=681 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068194/jpgs/default/00000681.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 58 lines, status machine # Lines: 58 recognised, mean confidence 0.83 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. des et xr aequablitr pochA Inclinato AC, tempere tempusculo aliquo inassignabili atque ideo retinet toto rece puncto esilsadioe intelligitur loto tempusculo eandem coleritatem, deindet debet descendere ex iCin 2C. jungatur A2C, ex et Ex 1C ducatur in A2C, perpendicularis ocid. et debet tem pusculum quo aequabiliter descendatur percurretur 1C2C esse, ut 1d2C; et celeritas isis A dnt sunt aut uspatia in composita ratione temporum et celeritatum ergo erit verC ad 1CDC, ut simili ter novum autem celeritatis incremer cuiuto, quo percursum est spatium 2C appet supervenire intelligatur quo uovis tempusculi initio, nempe, do. et celeritat qua percurritur ic aC, erit h+ du Celentotes autem accedentes non sunt aequales. Incremenfa autem celeritatum quibus percurritur 1C2C, non sunt aequalia, sed incrementu Uni fomia tempori ced celeritas absoluta qua descenditur in pegendicalari, est unformis tempori descendere conatur est un formis temporinter ipsa autem descendendi est eplurEq ea celeritate o e 2C 3E, ut 1E2Ead 1C2C dend ee ne Eodem modo erit ergo colentis in aist ad Aiscetiotem rondicuarem Amgrsi re propornonu h+ dv + (a v) ad A3C, ut C vti ne C3C ed rursus spatia percarsa sunt in composita ratione, temporum et celerisatam 1C2C ad 2C3C erit gi composita, ratooe e 267 h+ du ad h+ dv+ dy), CEDE. A2C: 1C2C ad 2E3E. A3C: 2C3C Ergo 1d 2d5 1C2Cad 2C3C ut 1E2E. A2C: 1C2C ad 2E3E. A3C: 2C3C 1d341 203 su 1C2C: 2C3C:: 1E2E. A2 C. 2C3C,. 223E. A3C. 1C3C et idic 2d seu 1C2C: 2C3C:: 1E2E. A2C. : 2E3E. A3C Eax seu 1C2C = 1ErEidrE. A2C: a in ax + dy = . dx. d sxtyt orxts: a sed aliunde invenimus esse dixty Sx: = (dx +dus (vide nostra alibi ine meditata de hoc argumento. quas aequationes duas jungendo inter se, tolletur ax: dus et habebitur relatio inter sola X et y et mirabilis, ratoe problema hoc trauscendens s solutum est, quoniam ex datis. problematis duplici ratione ad quaesit em calculum veniri potest; quanam arte dium nuper in lnerslinea investiganda usus sum quae describeretur projectione gravis a projectili quod ferretur motu uniformi et alio per resistentiam inratione ssime exanata ne so em resumtuu accurabisime examinanda, ne festimando aicem applicetur ha