# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068200:0093
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068200:0093?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 13, 3 (shelfmark LH 13, 3)
# Folio 46r, page id 00068200:0093
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 45v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068200&page=93
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068200/jpgs/default/00000093.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 54 lines, status machine
# Lines: 54 recognised, mean confidence 0.87
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

lortasse non mongruum etit seriem sic repraesentare distinctius.
al
ponamus dividi AB in partes 102 quarum unaque vaeque sit d
et tempora descendendi, ex G ad A Ipraesentet serges ed ex 1G) e
le
A series D. 10
asit acti asaxtau ardendus adturdu acdiai, orerdi atagntu asdidus 
sab. txa Sab. raK a Sab. 3txia sab aaxa sab. sAxa sabo a vabi para sab. gt a 1ab- gdxa abe 1oaxa
atasi aBast aruods artinsus aritd arterdu ataonlus arirdi sa
lacurtia ac gura sac tdra ac stva sacbaxa sac Vaxa vacibara vac a
Aac- dxa
ubi si terminos serien D et C respondentes nvicem subtrahumus, 1 abq et 2 a 2 et 3 a 3, sh
it paulo ante, tanc in C, remanet ultimus et solus a sax +: ab- gax a id est si
davisao sunt un in 1o parte, sed intinitas b = inset 10 du fet a sanigau: sado. sed si
ex sit infimile parvatume tempus erit infinitum = sun. a scx idus db: B -x rab- Xa
sed si comparemus Dex 9, 123 etc cum O 2,3, 4 et tunc quaerenda diff.
inter a ax tdu: tab Xa et inter a ax + ay). fab -) a. seu quod dem
est non solum cvelb, sed et du et X sunt variabiles. id est quaeratur diff.
iptius a raxt d): fab = (X) a posito (dy), et (X) esse majores, sed b minores jumc
ent atab- () a _idyddus: Saxictus- a saxrdus adb. x : vab. xaa
sed quia quantilus ubi tdque evanescil, cum sit incomparibilis reliquis, inde fiet:
seu a b x du day: ab - X a Z
da sax + du db:  fab -xa = 2a dx raus es dx: bx tab xa posito ab = dx
Ergo  summaham differculrarum aequatur primo, sive sat
primi antem a sax adu: sab- Exa, omisso xa est andx tdus: sab. Ergo denque
quae aequatio
fit 2 (Sax +du dx: b. X sab Xa = Sax +due: tab
serval leges homogenectum, et fiet 2 i adus dx: b x tabexa = du day: Serircus sab.
seu ddi et fiet 2 sax + d dx: bax rabuxa = d saxrdus: sab. sit
Sdx + dys = de et fietdx: b - x sab- xa =  dde: de.
seu log. de + log. C = 2 ab s dx: bx Sabuxa sit b. x = Z fit (- 12: Z saque = _1: VaZ
ubi quaeritur an non c possit involvere b
seu fit log. de + log. C = 2 ab: vab- ax
sed et alia difficultas, nam quia
adeoque jam querti in X, post sumaoem, ut b.
Jam post summavem est b = X fiet log. de + log. c = infinito. Ergo
Verum
de C, quantilis foret Coganthmum habens infinitum adeoque infinita.
huic videtur occurrendum, quod D debeat b manere non poni aequ. X. sed
hoc fieri, ut posito ubicunque _B, seu AB seu b. positis dx aequalibus,
Aeret fieri log. Incrementi areus + log. c. constantis; = 2ab: vab - ax
 omissa C quod in arbiluo est) fiet log. incrementi arcus = 2 b: bax
seu log. dx +ay = 2 Y b: bx sit nta quas cujus logarithinus sit, 1.
seu dx + du = s b. bx x
25b:bx
fiet. Sax+ dy = x 
Hac Methado id quoque notabitissium
et denique y = (dx t t b: bX -,
prodit, quod n punctres sumto uno AB pro arbitro, re eirqua eodo modo inde
le finiuntur. Horreo tamen nonnihul inprimus quod nom apparet indem quomodo
habeatur, y posito, b = x quod maxime opus epatii
quidetur aliter probleum reddi posse tractabilibus, dum consideratur
sse  proprietatem datam ex numero abundantium. Ergo
hoec quoque via tentetur