# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0201
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0201?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1
# Folio 101r, page id 00068201:0201
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 100v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068201&page=201
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068201/jpgs/default/00000201.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 54 lines, status machine
# Lines: 54 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tam parva quam volumus, ,vel inveniri potest quad am
constructio in lineis, qua quidem non secent sese duae
constinentes
lineae problema  resolventes, absint tamen a secantibus
tam parum quam placet.
Ad hoc profundius intelli
tendum addatur, huc Darii modus appropinquandi. Inventa
itaque quantitas salisfaciet, aequationi quaesitae datae
tam prope, ut error in numeris (excitando rursus
ex eo quantitate inventa aequationem datae acce
dentem) sit utcunque parvus.
itaque videtur illud quoque determinari posse, cuinam
ex radicibus possibilibus vel impossibilibus propius acreda
tur. Notandum est enim fieri posse, ut aequatio sit
impossibits possibilis, et tamen radix hoc modo
inventa propius accedat uni impossibilium, quam
aliam impossis, uni possibilium.
Videtur autem res pendere
ex modo tollendi potentias.
Necesse est
tamen ex pluribus, imo infinitis tollendi modis, 
imo infinis
semper quosda coincidere, at conspirare n ad radicem
non nisi unam exhibendam. Et hoc videtur
ex eo patere si diversae fiant aequationes ob diversum
modum tollendi eaeque tollantur contra se invicem, et
examinetur an inde fiat idemtica, cujus omnes termini
destruuntur
sed jam Tales enim diversi
modi exhrahendi qui juncti identicam faciunt, utique
necessario coincidunt, seu unam dant radicem
rerum non video etiam Hinc illud etiam
natet mirabile, quomodo diversae radices contineri
possint in eodem calculo, seu quomodo ex eodem
calculo non hoincidentia deriventur, pro diverso
modo neglidendi. Sed jam dubito quomodo id fieri
possit, semper enim error est infinite parvus
inter negligendum, itaque sequeretur et radices inter
se infinite parva quantitate ifferre quod
salsum est. Quare nondum satis capio quomodo
diversae radices exhibeantur simul. Equidem
a est una tantum
Cum seribitur aql X aequ
radix, cum vero scrbitur Xaequ:
a +cX statim
Emergunt plures radices ipsius X aliquae possibiles forte
aliquae impossibiles certae multum inter se diversae. Et
quod sic distinctius intelligetur quia X parum
differt ab a, est enim c X quantitas valde exigua
ut supponimus. Etiam ideo pro X scribemus a
qlaligia fructione valde exigria 7
+ et habeati
cex al
bilen