# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0392 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0392?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1 # Folio 196v, page id 00068201:0392 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 197r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068201&page=392 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068201/jpgs/default/00000392.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 82 lines, status machine # Lines: 82 recognised, mean confidence 0.86 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Ergo si p = 0 orit et D =0 seu radix nihil continebit rationale; si secundus terminus ab aequatione Aegerali absit. Quoniam ergo jam _ a, b, c, d, etc sunt irationales, et quidem ejus gradus cujus est aequatio videndum est quomodo reperiatur eorum valor. Nationis autem est ut si sit s aequatro Tubica sit et sit X = a+ b sint a et ndic a et b duae radices aequationis ejusdem quadraticae. Eodem modo si sit Aequatio surdesolidio et sit X = a + b + c +d rationis erit poni X = a+ b + c+ d, ita ut a, b e, d, sint quatuor radices aequationis quadrato quadraticae, et in porro. Ita enim ope aequationis proxime inventae et seu gradus proxime inferioris, et ope aextractionis purae quidue pacudentis solvetur aequatio affecta aequationis gradus praecedentis. seu catur ad extractiones puras, et ut accedat auxilium aequationum facilio- H Si ergo ponamus a, b, C, d esse pro quinto gradu exempli rum jam solutarum tatia) esse radices aequationis ratioralis, quarti gradus, utique polent inveniri aequatio B a 20 a + D a = 2 a + 8 = 0 1 10 s cuijus ope habebitur a, sed e eadem aequatio simel dabit, b, c d: quoniam sunt 2cum a sunt radices hujus aequationis a et. Itaque sequitur fore t a +b + C +d = O seu compendio a = C et similiter 1595 seu copendro ab C = 4, et denque abcd = quaeritur igitur inventio ipsarum quantitatum rationalium O, D28) quae ex datis debent derivari. Ad hat Et ad hac aeditum plane singularem seu ex aequatione data quam pono fuisse X + 9qX + r X + 5X + t -0 Haec exaltetur ad cadis surdesolidando radices, prodibit aequatio quae in X2S +. p +. X +. X +. X +. X = cujus aqu coessi- cientes haberi possunt, vel per aequationes destnctitia aulo ante ex plicatas potestate est vel ex sTabulia Summa radicum cl sunde solipatarum x seu et coefficiens ipsius X test XX + X X etc seu X’X Et cofficeiens X X X + X X X est seu Xxsgis et coefficiens ipsius X est seu summa e o 5 . 5 ternionum ex radicibus surfolidatis; et coefficiens ipsius X est X X X X seu summa quatelrnionum ex risdem. Et deuiue coefficiens ipsius X, seu terminus absolutas, praefix, signo, minus, estus s x gnstat locis paribus signum minus affigi debere. m ns scilicet X Eodem modo si aequatu data X X 49X etc, attolli potest ad quoe 3C nin quinque 10 .10 Et coefficiens termini secundi praefixo signo, aserit X + X erc seu X 0 quinque X MM . Et si rquatio data attollatur X. +. X et. = cujus radices erunt X, X et turc coefficiens secundi tunc rursus secundi hujus termini coefficiens eritu praefix at signo minus erit XS seu summa radicum. Et si aequatio atollatur ad X 100 d 20 et c. X punc vusus coefficerent secundi termini erit praefixo signo minus, erit cu seu summa dictarum radicum x +1roro, etc. 0 His praemissis jam ad rem veniamus, et consideremus, quidnam quomodo ex cognita summa radicum aequationis X, seu ex cognita quantitate ratinali exdatis duta, quae aequivatet i unc ns radicum summae cosenado icilicet termino (quae quantitas rationatis, ut dictum est secundus eterminus aequationis x3 +. Xd seu coefficiens ipsius x, signo minus profixo) possit nnc duei ae seu summa horum a +b + C +d. Quod sucedere s ostendenus ab + ac+ ae d + b3 + bd +Cd = 5, seu ab = D et ab c t abdia d bid - 7 5 quod et revera ita se habet