# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0425 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0425?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1 # Folio 213r, page id 00068201:0425 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 214v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068201&page=425 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068201/jpgs/default/00000425.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 106 lines, status machine # Lines: 106 recognised, mean confidence 0.90 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. imaginariae quae accurunt per Geometriam inexplicabiles. Caeterum hio obiter disco, quod si sit qualitas X aequalio X B ab. non debeat fieri + X p + ab.. sive X + aut = ab fj6.) riam si licet praefigere ipso X. licebit eodem jure praefigere ipsi ab et frei +X +ab. id est x piab. sed dicet aliquis licere diversa signa praefigi, nempe X (+) dab. quorum altrum non explicet alterum. et ita fier quasi posuissemus + XCI tab. sed nescio an hoc liceat. Videndum est an denonstrari possit contrarium non sunt ista tam facilia quam quis credat. Si non licet non poterimus ponere Xpi + dac (+) sac )atas sed quid in possemus Certum enim est, sive viitio ponamus X p + Hac tae + asat. sive ponamus X + sac + haeataf, sive aliter, omnilus quatuor modis possibilibus eandem semper provenisse aequationem quadrato-quad raticam: X =4 sac x etc eoincidentem cum X+ + in X etc. itaque qu qualibe exs eodem semper opsarum m. c. e. f. valore prodente. Adeoque necesse est quaulibes ex his aiibs suppositionibus esse propositae aequationis radicem. His His autem positis sequitur qualibet extractione radicis Tubice per scipionis ferrei regulas semper duas noeniri Huddemi methodum, ubi unica tantum opus est radice cubica, inveniri duas radices aequationis, veras ac reales. Idem est de Scipionis Ferrei methodo semper tenim una intercedit radicis quadraticae, extractio, in qua profecto signa variare licet; ut ex quacunque enim facta suppositione semper eadem excitari potest aequatio. Aliquando tamen in fater ulibi ooservari esse cusus quibus id non liceat. sed illi alias exculiendi sane si sunt aequationes quaedam methodo Cardam tractabites, ut agunt, in quibus non nisi nauna est ridiis realis, sequitur isa ista de ambignis cum extratendum est non procedere. Cujus arcanam necesse est esse causam. Quo posito sequereturtum Dicere tum demum radicem extrahi posse duperem ex aliqua quantitate, cum est binomi ut a - 2ab + b pi + a = b vel = a + b. rediculum demum duas est, nam si a =2ab +b ponamus p p erit Sp +p vel - p sive ipsam p ponamus p a - b. sive ipsam ponamus b -a. qualuor enim venabilitates per sibe c , (a 1 si aequati sit q y3 - pZ = qpo. intractabilis sit regulis (ardami, tunct Consequentium reducuntu ad duas. reals unam veram, et duas falsas ait schotengus ex Alberto Guuardo, semper habere tres redices quarum siomma aequalis ipsi verae. Unde sequitur contra si formula sit Z2, pZ + q ad et sit intractabilis resulis sardani, tunc tres eodem modo esse radices reales unam veram et falsam, et duas veras inter se aequales quarum summa aequalis fultae. subjicit Schotenius si id non contingat, has formutas esse regulis Cardani tractabales tunc non nisi unicam habere radicem. Ducamus in se invicem radices: X + b, X + c D x - b fiet i X2∞ -b X cb cum terminus secunius absit in aequatione daba erit una radix fal aequalas duabus contrariis simul sumtis. erit praeterea quantitas cognita termini penultimi aequalis quadrato radicum duadum minorum x + bk + cb X - b X BX)G cBX -cb - b..) =6 quad rectangulo sub dunbus minoribus radicibus demto quadrato ex earum summa. Sed quia hoc quad ratum semper illo rectangulo majus si quantitates omnes radices omnes sint eeabes. Ideo si radices omnes reales erit terminus penultimus necessorio negativus. Quare si affrmativum esse constet necesse est aliquam ex radicibus esse imaginariam, ergo duae erunt imaginariae, quia semper tertia aequatur contrario summae duadum. Cumque ita sit in aequatione termino secundo carente sequitur et in qualibet alia (arbica, au dus unam esse realem, aut tres. Nam aequatio termino serundo carens ab alia tantum differt eo quod radices aucto vel minutae sunt certa quantitate Ed jam imaginariae auctae minutaeve non frunt reales, ut ait Cartesius. Sc atitllig capio) sive b2 +3bf 13 f13f tantatim quomodo ista intelligander sint; intuitum nuhul pro hibet aequationem ex tribus imaginariis, aut ex una rcali et ibus imaginaris dubuet duabus realibus radicibus produes sed tunc ipsa imaginatio aequatio quantitates habebit iaginalias, quod est contra hypothesum supponimus enim aequationem esse naturaliter ortam ex aliquo problem AC Geometrico, alio ve a natura suppeditato, non vero pro arbitrio fictam. U Illud ergo restat demonstrandum, quomodo ex ima reali et duabus imaginariis, et ex una imaginaria et dabus ealibus fieri possit aequatio carens termnis quantitaribus imaginariis aliter verd non possit, ut sit: + b X - b + s - ac X - s - ac. Unde X - bX + b Y- ac x + b p X X bs= ac X + bS- ac +0 +V-ad. = ac sed lunc patet ne sic quidem destini i quantitates in explicabiles sa adeoque non in eo rem osistere. Tantum ergo hoc notandum si quodat rectangulum sub duabus quantitatibus majus est eorum quadrato summae debet intercedere aliquid furitium, seu si +b + bc + sit quantitas negativa necesse estu vil quadratorum altentrum esse negativum vel ipsum bc.. sed quoad bc supponi id non potest quin b. et C. quantitates affirmativae, nisi cum imaginariae, quaeri enim potest an Y-ab sit quodum a va. an negativa, et viditur dici posse plysquam negativa, quia etquadintum ejus negation, qu praeterca non vidlo tor quaer eit tamestreta e a l-2a l alah +b- 2ahb ah aer - al Ergo- C2 4 ael +atr conferatu datio X X ah X + al. tiot aec-al bc+b et ae at. sive b+ cb +C p ah sive cppah + cb +67, a l adeoque Cp, bat - b +al =ahb + 2bC +63- a l 1 +b2+ cb com compendii causa appellando ac, fier: aequatio haec: X3 X -ae X- cac pone jam a sa cae ac1 13 ect 15CaC W naec 4c6 videndum an sit quantitas affirma tuuci, aut reddi possit ad quamlibet quantitatem, b. et C. addamus f pro b. scribendo b +F. pro c scri– bendo c+ f. ergo pu ae fiet: ac + 2bs 1 2F +c Iac + c b2 + 2bf +f + cb +cf +fb + f2, +842ft) Et pro cac, fier: cb + c3fb + c2f2 +C2b + cf, + fb+ +f3fb +f2f + fcb +fcf, sive: cb2 + fcb + 3f2 +0b +Cf 4+ fb +3f2b