# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0517 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068201:0517?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 1 # Folio 259r, page id 00068201:0517 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 258v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068201&page=517 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068201/jpgs/default/00000517.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 92 lines, status machine # Lines: 92 recognised, mean confidence 0.87 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. fiet ergo ejus aequatio NLVX a dato seu proxime majore nempe 100ol + va =1oVl 5025(2 (4) N paa cujus differentia seu (5) N, C X + 1000lX = 5ors est utique - 2VN v 1000V et ponendo v vel L. V, 1 1, ea jam enim video id fieri posse (potest enim + Teuper esse progossionis intervallum, etsi non sit ejus terminus:) fiet differentia - 2IX l- 1000 quod Jam ut pergamus quaerenda etiam differentia inter (4) N et (3) N. Nam radix seu X ipsius (3) N est X - 2V und fiet: posito X7S est co0g. X = a PX + aV 1(3) N. extu diset differentia inter et (N erit. + 1000l .... = 2000V -2lX + 36 - 1000V et diffecalia in ter du nempe - 1007. et differentia differentiarum erit 2b. ponendo V. l. seu differentia differentia differentiarum erit 2. ponendo V e l. = 502512 Jum disferentia prior, dididatur differentiam differentiarum: LWX + v 100OPC X a differentia prima seriei differentiarum senultimarum (hoc loco primarum) substrahatur ultima, seu quae respondet ipsi (1) N At illam inquies igno ramus faleor sed quantum ad appropinquationes perinde est ac si haberemus. et potest sumi Jam radix (1) N resse 1. 2YX -3V 1 4 fiet ergo =20X aD + 1000Y = 100 seu X =E. ontur ergo aequatio identica, ac proinde aVX - V + 1000V= 1001 W L X -2 cumque semper necesse sit deleri sive destim X. in aequatione quadralica si quia semper differen– inutilis sed si - 100) poneretur non dari, fieret aequatio: 2 tia est 2, et quae restat tunc est 12, jam vero e dividitur per multiplocatur per in quadraticis statim habetur terminus primus se (1)N, nempe H radix V. Imo male non habetur 400) W sed habetur ejus homogenei valor 2 ergo eo casi seu terminus seriei primus, qui est -W, 4 1000 W et aequatur g a 1 1000lW p 1000+ v -2. Sed haec accuratius expendenda succredunt sejus ultima potes apto quadraticis aut dixi quia differentia quadralorum est 2 et differeil numerus nadiceque multipli ans in differentia differentiaru 2 etiam 2, cum in cubis differentia sita 6 potestatum sit 6 C multap lus radicis autem tntum in aequationibus Sed non iadeo quid ex invento memorablle comendium Hinc autem ducitur quod inventa homgenei IN duci possit nisi quod ad solu nnsi quo theorema sit in diffenentia differentiarum 2, ud apte indeducture haberi potest radix ipsius eturm datae aequvationis rpdice ut) agrationi px 2C X - (a + loc YC - 1 2 = 1000lI f, X L 2 es at in qua duae in cognitae, aqudo (quia in cubis x non elimnatur, nec in potestatibus altioribus) etiam i N. Geometrile jungenda est nova, ope ejusdem primee t2 primi homogenequ ut ejus ope altra in fuic jam ab initro proposita. et MA + t venori queat ad aequationem tractabiliorem +g seu en e C+ 2d + e Nimirum f C + d X et h e K sive X AC+ 3d +3C St e (et 2d re e cad dl et m pu k et 3d+3e seu in C + 4d + 6e +C Nmeri Triangulares ote c et, et 2 omittendo Rectius ponendo CF o. et0 l st pod ha van ponendo scilicei d esse numerum prinum vel quod idem differentiam primam, e, differentia diffe– et ponendo de 1001. caetera praeclere procedent. rentiarum allimam, ex quibus caetera componuntur ip Athodem ergo modo etiam terminus ultimue ex tribe primis differentiis componi potest in cubicis C ut hic ex duobus in quadraticis, et ita de caetris in infinitum Indcubicis et altioribus hoc quoque considerabile, quod num priore, aequatione differentia ultima, seu aequatio quadra– tica ipsius W semper inventa sit per consequens W, in posema, ubi triansul des nuneri suntus iplam ut elimaari posse, et fieri movam aequationem