# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068202:0287 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068202:0287?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 14, 2 # Folio 144r, page id 00068202:0287 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 145v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068202&page=287 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068202/jpgs/default/00000287.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 102 lines, status machine # Lines: 102 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Lumen solis colores minus vegetos reddit v. gu si peristromata vegetis tincta coloribus soli expo– nantur, pallescit color, quia calore solis subtiera corpuscula resolvantur, quae lanam tiugunt, hinc paum finctorta p cantur, ut luce fugiant Hrac si duo subtiliores namus incelli rares umt. ad de quod sicuores parte Aliquando lucem de nocte eoigulantes ferm filerii oculos aliorumque luce em dumoimaestus, post aliquot annos vitrum caum egregie reflecterent, quorum emitterent, nullum culae tot sanquinis percolationibus, quot vitro obstrutus seu specularibus obducantr ad iitigam sisse smultos vidi qui quorum orculi tume tinctura levetur tamen imbuitur, praescrtm si color sit vegetus, croceus, inter C. Uno per ioros subeunt vitri totumque cided vitrum leniter inficiunt. Retma rarefactionem et di- At apteriolis quasi in rete quoditam, unde retnae nomen, contexta est Sed et uvea dicatati ut videmus quanquas potior retina. Ergo pu pilla pncentrum uneae ipsa dilatata contriatutur lumme Apulox sesttentrionalium visus hebes quia intr perpetuas uves habitant quii lute los lastingit ut lacrymas exprimat. Adde quod cristallinus firgore concaescit hinc flecti atque afficitur, nempe cex mmia tensione lace- rantir et distratuntur fibrae. Huc optithal. mici vgnem fugrunt, et frigida cuculos ab– luunt hine destillat ve defluvium oculi calo– ris excessum notat, nan signum est, multum eo caloris arterio si confluere, cuus cum par Et qu et quod feles ajunt noctu videre quid tes lurmoris percolave separent ospaates ignis Colligi necesse est, hinc tumor oeuli ex sangui– nns et humors appulsu. per quaetem reficitr latationem a lumine facile recipit, quia ex ductili cerebrimembilana, innumeris veno reflectun, et oculospstringundi tum potius qui oculos per accessioem novar partium quibus nevum auidit luce assci, unde nidtanti oculo retm Cucem evius lantes intuemur, propter munam nare factioem quae retrnam afficit. ex qua distractio fibrax seu dolor. Unde et qui ex tenebris prodit, diutunis prodit aegre lucem sustinet. Adde quod cum retina citius afficiatur quam avea pupilea quae tunc explicatior est, nimiam lucem admittit hunc nictadt et dolor adeo ut quida ex dutrinis tenabris facti sunt caecian saltem hebetis visque, retina frigore indura– ta, fibris duo in eode situ haerentibus. Oculus centicularis humoris Eristallini forma radios instar viti istorii colligit, adeo ut non se– mul adtabito bubulo cripalliuo perinde ac lente vitiea pulvere tormentarium incen lucm anittant falsum est. vident q quida et quae quodam tempore, et quaedem ammalu noctio, quia resina ita praeparata, ut debi obscurissimo gclavi habin, nihil luus vide. Ioc de vespertitionibus, imo cunc, equi, baece ulta nunia luce prerstringitr. unde anmalia c num parva luxiis ad visum suffrcit, mma minus sufficit et promie ciocet, unde is dies pro somno. Opfthalmoci quaque modicaluce ad legendum indigent. In squami quaque pio sed uveae vel certo humori corneam intir Duveam, circantriusque margimes caeter cur enigitantes subi tam luce vident, pit et ut supra ab imagmatione praficisci Cagnuaquam quis hebetiore visum ha- bentibus ita sabito aenitr, visu, quanqua bievi temporis spatio, ut distunctus ime vi Neciesse crat retinae subtem dispositioem ac cessisse a ggestione particulax ignis, vel ap- pulsurepentino subtiliss maae. Ex oculi 9- pressive lux euricat de noctu ad instar modia Talgetri, quio retum compressa exprimuntur sub dilissae partes humoris et ignus colligit. Ninc de noctatantum et intenebrs hoc lumen senlitur et à me non alies. De die lamen majyprae valet, ut hoc non sentias ret in parte oculi, non aqua sed vere qua fit compressio; Hinc si capiti vel oculo ictus lufligitur santilens enuttere videsur toe illa linnivium seu sanquinis anteriosi Cadi. an e aliis appareat. et non putra simitillae ex affrictu feliys in dorso emieare videntur, quia frictu exprimitur humor ergo partes igneae, quar magna in stellibus et pulis vis, maxime in felinis (a quod cum pili sure beaut tantum sal volatitea) nam in tanta pilorum sylva ignis implicatur lino scin tllae avolunt etiam exligro calefacto prius si postea pucentiater Hinc si pellemigni animalcula subtilia quae mixto insunt tanter parvitatis, ut oculos fugrant, si oculos haberit etiam de nocte videre, et alioqui finstra ocula haberent. Ili e contime vident quor retran facile modeo humme afficiti, sed tame tacis est temparamenti, ut estam maximae luci, re ters, ossa, quae plus terrae habentus imin sistat nec at eapistrahati smulto rgo rgme cion at arta tilles fationum et agbitat vents qui et sole tnde