# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068211:0013
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068211:0013?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Mathematik LH 35, 7, 10
# Folio 7r, page id 00068211:0013
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 8v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068211&page=13
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068211/jpgs/default/00000013.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 115 lines, status machine
# Lines: 115 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Absolutum intelleu simplicius est limitato, licet imaginatione non perinde attingi possit. 
Unde consequens ut sit, natura prias, cum necesse sit  limites accedere ad absoluti staturam
ut origo limitati habeatur itaque absolutum origo limitati s ut restrictius aliquid oriatur
Absolutum, etsi imagination
facilius est limitato. Unde sequitur ut sit simps
intellectu, tamen simplicius, et naturas nit
unde sequitur ut sit natura
imitatum prodeat
nam ut c prodeat, necesse est limites accedere ad abceluti
 Etsi autem  commune sit absoluti et limitati, quod
quodne 
in absoluto tamen punist propria quadum ra
omadmodum
a a partibus somnigu
tione existit, quodd
idam putant substantiam immensum esset
limitata; sed absolutum est oergo nam composit ex partibus repugno
esse absolutum, cum sit partibus natum posterius. Itaque absolutum
illud tamen veris Absolutum autem limitatorum origo est
nam partibus natura posterius foret, tanquam
it
Asolutum
aterum
bsoluto locus
natura quae ipsa per se p paient
abnd so
i habet in omni Est autemabsolato locus in otum amone
conci itaque si cui tribuatur extensio sive diffusis  ponaturque
nihil esse quo cer nullam esse causam cur certa ratione lin deter,
car certis terminis nutt
erit immensum; si necsatim competat, nulles nec quicquam adin eo genere
ex existentia seuduratio
ultra accedat, erit aeternum; demque ex simplici realitate posita
Eanti denique simplex realitas attributa sybit si constituit
pucs simplex ac
deniq ubi tantum si
perfiecthonis, in qui
Ens absolute infinitara; in qua duratio, diffusio, potentia, cognitio,
seu subthantia summa
Cot s absonite infinitum
haximum in rebus
Maximum summa perfectinis
et omnino quicquid  inest, limite caret. et vicissim, quicquid limite carere potest, inest
idque DE uM
catera autem ex ipso oriuntur. Atque in est quod estitaque in esta
anItaque etsi intelligas substantiam caepar per omnis natura capax
appellapus,
Vecunest sabstantiam Porro substantia perfecta, eo
ipso quod omnes perfectiones continet, etiam existet,
adeo  sit
Non omnes tamen raturae sunt absoluti capaces, aut lutum, seu abse
autiem omnipraeseu abigue aut ta
linite exutae intelligi possunt Nam si u essett Entia quae tantum immensa essent, aut tantum
insinete perfectum
era aut alia quadam natura perfectionis capace praeditam, in suo quidem
genere absolutum foret (quemadmodum spatium concipimus, tanquam
rem extensionis infeni immem maximae, quanquam in spatio nihiteo conceptu
icale sit, quam ipsa immexsitas dE non tamen ferent absolutae realitaois
uod tamen subst
agimus in substantiae modum
realitatis. Sic spatium conpimus tanquam rem in suo genere
infinitam, infintae scilicet nempe interminatae extensionis. at DEuM in DEo
psa cssentia nullis limitibus circumscripta est
concipimus, tanquaise vstendem
Et vero ulla Et sane revera nullam esse substantia in rto tantum certo genere absolutam
genere infinita, etrantque veluti omnisciam tantum, omnipotentem
tantum; aeternam tantum; et spatium non recte  substantiam
altum tempus, quod concipimus,
concipims non magis quam tempus. Ut enim in temre infinitam duratio
nihil aliud reale est, quam aeternitas dei, ita spatium interminatum
nihil aliud reali hab nihil aliud reale, habet, quam Dei immensitatem
quaedam veuotionel eam
Porro dantur pe Naturae (absoluti   incapaces,
quae scilicet limites per sese per se involvunt, a in quibus per
se limites insunt, quaeque adeo involvunt imperfectionem, ac proinde
DEO tribui non possunt. Tale quid est componi ex partibus,
item mutari vel moveri, tale t quoque est Numerus et figura
Nam facile ostendi potest, non posse darih numerum maximum,
neque etiam motum celerrimum intelligi posse. Ponamus
dari numerum maximum , is erit numerus omnium unitatum
vel quod idem est numerus omnium numerorum, tot enim sunt
numeri, quod unitates, cum quaevis nova unitas prioribus addita
novum numerum componat; sed summa namerorum major
et   u be tit  
IAbsolutam est origo linritas
iniunt is at absoutareat
tatis, seu summae perfictionis
quam deum vocuns
Abtocutum prius est
origo limitati
Deus est hs absolutae
se totum, cajasu partes sint quo om limitata sui generis ompredendam
nam quod ex partibus componitur
at constituret natura illis osse
rius esse necesse este foret;
caterum est
hura, eo ipsodem nihi limites
rt extensionem limitans adjectum est. Queau
modum enim si constitutum sit trian
lum existere debere nulla autem
regmare oportet; fita ec ipso na–
perfectionis, et unaquaeque ecrum
inest perfecte seu absolute. Ut
as absonin abso
Tquid Intersit inter
absolute infinitum
et infinitum in cert
genere  tantum
= quemadmodum
du
tantur naturae
absoluti vel maximi
incapaces ut numerus
cises a
quibus haec insunt