# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068276:0032
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068276:0032?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 3, 4
# Folio 16v, page id 00068276:0032
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 15r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068276&page=32
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068276/jpgs/default/00000032.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.98
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

ex inductione sensuum demonstraii possunt. Negue enim inductio
singularium unquam necessitatem Universalem infert.
(101) Libertas quoque in quantacunque humana corruptione salva manet,
ita ut homo etsi haud dubie peccaturus sit, nunquam tamen ne
cessario committat hunc ectum peccandi quem committit.
(102) Libertas exemta est tam a necessitate, quam à coactione. Neces
sitatem non facuint futuritio veritatum, nec praescientia et praeoz
dinatio Dei, nec praedisposatio rerum.
(103) Non futuritio, licet enim futurorum contingentium sit determi
nata veritas, certitudo tamen objectiva, seu infallibulio determinatio,
minime necessitati confundenda est.
(104) Non praescientia aut praoedinatio Dei, licet ipsa quoque sit infal
libitis. Deuo enim vidit res in serie possibiluim ideali, quales
futura erant, et in iis hominem libere peccantem, neque hujus se
decernendo
mutavit
fici Cexissentiam, decerrenda, rei naturam mtait, aut quod contingens
erat necessarium fecit
(105) Neqi etiam praedispositio rerum, aut causarum series, nocet li
bertati. Licet enim nunquam quicquam eveniat, quin ejus ratio red
di possit, neque ulla unquam detur indifferentia aequilibrii, (quasi in
Substantia libera et extra eam omnia ad oppositum utrumque se aequa
liter unquam haberent;) cum potiis semper sint quaedam praepara
tiones in Causa agente, concurrentibusque, quao aliqui praedetermina
tiones vocant ilea tamen sunt tantum inlinantes, non necessitantes;
Uta ut semper aliqua indisserentia sive contingentia sit salva.
seu praedispositio
(100) Iaque tantum abest ut qualem diximus Pradeterminatio ex (au
qualem diximus,
sis, necessitatem inducat, contrariam contingentia, libertati et mora
citati; ut potiuo in hoc ipso distinguatur Fatum Mahomelanum a
Chriitiano, absurdum a rationali; quod Turca causai non curant, hri
stiani et quicunque sapiunt, effectum ex causa deducunt.
(107) Surca scilicet ut fama est (quanquam non omnes sic desipere
putem) frustra pestem et alia mala evitari arbitrantur, idque eo
praetextu quod futura vel decreta eventura sint, quicquid agas aut non
dictet
agas; quod falsum est: cum ratio difat eum qui certo peste moriturus est
eram cerrissine