# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068276:0035
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068276:0035?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 3, 4
# Folio 18r, page id 00068276:0035
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 17v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068276&page=35
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068276/jpgs/default/00000035.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 38 lines, status machine
# Lines: 38 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

perfectissime curare posse; quae etsi nulla assignabili ipsum
proportione respiciant; servant tamen inter se rationem exiguntque
ordinem.
(122) Eaque in re quodam modo Deum imitantur Geometrae per novam
infinitesimorum analysin ex infinite parvorum comparatione ma
jora atque utiliora quam quis crederet in ipsio magnitudinibus 
assignabilibus inferentes
Misanthropia
(113) Nos igitur rejecta illa odiosissima i tuemur meris
40 summam in Deo philanthropiam, qui omnes ad veritatis agnitio
nem pervenire, omnes a peccatis ad virtutem converti, omnes salvos
fieri serio voluit: voluntatemque multiplicibui Gratia auxiliis decla
ravit.od vero non semper facta sunt quae hic voluit, utique repugnanti
r
hominum malitia atribui debet.
(14) At hanc, inquies, superare potuit summa potentia sua. Fateor,
inquam, sed ut faceret nullo gure obligabatur, negue id ratio aliunde
ferebat.
(115) Instabis: tantam benignitatem, quantam Deo merito tribuimus,
progressuram fuisse ultra ea quae praestare tenebatur; imo optimum
Deum teneri ad optima prastanda, saltem ex ipsa bonitate natura sua.
(126) Hic ergo tandem ad Summa Sapientiae divitias cum Paulo recur
rendum est quae utique passa non est, ut alia ab optima rerum series
eligeretur. In hac autem continebatur, ut quidam improbitati suae
judicumus
relinquerentur; quod vel inde interligimus, quia factum est.
(127) Interim Thilanthropia Sei universalio seu voluntas salvandi
omnes ex Nuxiliis ipsis elucet; quae omnibus, etiam reprobis, suffici
entia, imo persaepe abundantia praestita sunt, et si in omnibus gratia
victrix non sit.
(128) Caeterum non video cur necesse sit gratiam, ubi effectum plenum
consequitur, consequi eum semper sua natura, seu esse perse effectricem;
cum fieri queat ut eadem mensura gratia, in uno ob repugnantiam
vel circumstantias effectum non consequatur, quem in alio obtinet.
Nec video quomodo vel ratione vel revelatione probari possit gratiam
victricem semper tantam esse, ut quantamcunque resistentiam, et quan
tascunque circumstantiarum incongruentias esset superatura. Sapientio
nonst igeteais voae adsiue