# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0061 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0061?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4 # Folio 33r, page id 00068281:0061 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 34v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068281&page=61 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068281/jpgs/default/00000061.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 81 lines, status machine # Lines: 81 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. qureda t cansenique stat. naturae lapsolib: 3. C. 3damsese instar aequilibrii sese solo nutur sese quocunque videretur impellere poterat, nihil enum omnino iutus vel extra resistebat Rag. in Enchoridio ad taurentam C. 30. eum citasset Apostoli petri sententiam quis devictus, huic et servus addictus est, subjicit; quae cum vera sint qualis quaeso pote a a servi addicti libertas, nisi quando eum peccare delectat. liberaliter enim servit, qui sui domini gratia bogi operis in infidelibus juxta Angustnum non habet locum, nemo enim (ut ait lonc. 1. in psatur. 33) incipit nisi ab initro fidei; sed per interim diabolicae efficaciae voluntatem libenter facit prohib.i tad aliqua in ipsis locum habet, non per gratiam, sed per potestatis ejus refraena- t cur non et haec gratia, etsi incompleta liberum arbitrium ad bonum periit, non ad malum. Unde lib. 2. ad Bonifac. c. 15. peccato Adce liberum arbitrium de hominum natura perise nondicimus, sed ad peccatum valere in hominibus subditis diabolo, ad bene autem vivendum non valere, nisi ipsa voluntas hominis dei gratia fuerit et ad ommne bonum actionis, cogilationis sermonis adjuta (t eneus est ejus est nos ante regener tienem cum delectatione peccare, non cum delectatione virtutem exerceret) inductam peccandi necessitatem valt Augustinus. Hc nempe ait lib. 1. operis cuperfecti (non ita pridem inventi) fol 150. liberum non est nisi quod duo potest velle bonum et malum. liberata siber deus non est, quia malum nonpotest velle,, de quo etiam ipse dixisti deus esse gisi jisus non potest. siceicre gerum lanias, ut ei arferas libertatem da potius intelligere debes esse quandam beatam necessitatem qua deus injustus non p) esse. Et L. 153. juliano vociferanti, quod A instinis liberum arbitriam aate brni postea mali necessitate subverteret, retandit impetum ejus ex eo quod neque deus neque angeli neque beati, libertate arbitriis spolientur, quamvis in eis sit boni perpelica et benta necessitas Cum dicit Angustinus nos libertotem habere ad bonum et ad malum, non intelligit qua si utrumque simul habeamus, sed quod neque bene neque male vivitur sinc voluntatis arbitrio. vid. ea in libris de libero Arbitrio contra Manichaeos disputans Argustrnus videbantur ad huc post lapsum superesse nobis libertatem ad bonum, quamvis eam gratia non jausen. lib. 3. de stat. nat laps. C. 13 tribueret. Sed hoc postea pontra pelagianos ita explicabat, quod nemo nisi libera voluntite vene agat seu verae pietur vid. lib. 1. rebract. C. 9 aeeale. Augustiuus lib de praedest sanct C. 7. et l. b. 1. de bapt. C. 7 et lib. 4 c. 2. Eleemosys Augnstinus Cornelii antequam in Christum hederet, et justitiam, appellat, et donum. vilay ornelis antequame esse dicit. In Bellarm. lib. s. de Grat et lib. arb. c. 9.. Respondetjausenrus lb. 4. de Natu natu capsae c. G. hanc nimis somnolentam esse Aujustini lectionem; Testatur enim Aujastinus in illo ipse loco de praedestmatione sunctorum et in aliis pluritus cornelium nullo modo fuisse infidetem, si fide jam divinitus infusa in deum credidisse, et ex ea fide orasse in deum in quem crediderat, et eleemosgnas erogase quan in Christum lesum sibi non annuntiatur lqbinislet dici id eo credere meruit, quia vir bonus erat, et antequam crederes, quod defornetiodicipotes, cajus acceptae sunt eleermosusnae et ex auditae raves nondum credidisset lib. de praedest. aite quam credidisset in Christum. Non tamen sine aliqua fide denabat e orabat. Nam quomodo invocabat, in quem non crediderat? sed si posset sine side seristi esse salvus non ad eum adificandum mifferetur Architectus Apostolus petii. Quicquod ergo igitu et antaequam in Christum crededet et cum credidisset bene operatus est sornelius totum deo dandum est, ne forte quis extollatur Adde ab. ad simplicum q. 2. initio ubi coparet eum sajechumenis redentibus; et addit: sed in quibusdam tanta est gratia fidei quant non suffici ad obtinendum regrum coetorum, sient in catethumenis, sicnt in inso sornelio antequam schrimentorum participatione in corporacetur Ecclesiae Mira Hujustini opimo satechamenos licet ba credentes tamen nondum bapssatos non salvari sed cut lib 1. ad simplic. equ. 2. intio: sed in quibusdam lanta est talia fidei quanta non sufficit ad obtinendum regnum coelorum, sicut in catechumonis, sicut in ipso Comelio, aute– surutato Ep. 130. ei ne id ipsum quidem quam sacramentorum participatione incorporaretur Ecclesaae quod melius in eo factum est humano aperi fribuerim sed divino. subjicit deinde: etiam formam idem de potemone pernveratem ad continentiam et vires non esse nisi ex deo creatoreot perfectore naturae. Hinc patet Angustinum etiam seutentia Angustini crebrae demonstrant, non ita doctrinam ejus de peccandi necessitate naturalia dei beneficia sub gratiae nomine computare capiendam quasi hominem sine ulla omnino indifferentia ad hoc vel istud pecatum perpelli velit sed ita tantum ut quocunque in genere, quocunque se concupiscentiarum suarum servas lib. 4 destat nat laps. C. 18 pp634. col. 634. Et intelligitur, quo pacto consuetudinas radicatas peccandi verterit, pecatum evitare non possit janteni– intelligi dibet, quasi de termonate julla relicta exercitii indifferentia ex consuetudine peccatum perpetree, sed ita essario bidem addit. Exe quibus Augustin principiis et illud ccissitatem vocet, non se o a a eaturae cupiditate possittus est hate per consort diniem inolitaq per originalis peccatr plagam illa generali et humanis vinibu oti e superetur: ita qui centr ditatis alterius retimculo refine see ot muonss cr seintotam eis suilpeniti