# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0134 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0134?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4 # Folio 69v, page id 00068281:0134 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 70r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068281&page=134 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068281/jpgs/default/00000134.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 47 lines, status machine # Lines: 47 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. pag. 20 amplitudo omnipotentiae, felicitatis, sapientiae que oplendor dlucet ita qui res hasce accurata circunspectione consideraverit, duui na gratiae lumine mentem illustrante C cuins solavio enrorum omnium tenebras propulsare potest) in creatoris cognitionem venire facilé poterit. Quare qui ducini spiritus fulgore illuytrate, caele- stibusque beneficiis aucti, in praeclarum illud philorophiae genus incubuerunt, ut exterrenis rebus coelestia, ex humanis diui na ex temporalibur sempiterna, ex crvatis crealoris epsius maiestatis amplitudinem cognoscerent, ab inani illa Teorum multitudine vehementer ab horrueruna, onicum vero Deum, (que ascidua mediratione totisque animi vi- ribus in quisivorunt) e mense cogitatione que complexie religiose venerati sunt: in ipso omnes suas spes collacarunt illi perpetuo placere. studuerunt, ab illo vintutum remune rationem, afficiorum que gratiam sperarunt: illos fu kem nici, illa fede, Deique cognitione destitutos dices, qua tanquam mitiio e fundamentis excellentissima justitia excitatur? Non meministi. Dauidem dierunoctiumque vicissitudinem, et ad mirabilem ordinem Dei voce appellasse quas nulla sit tam barbara e in culta gens, quae non per cipere queat, alque ab illis admirabilem Dei providentia p. 290 infinitam que potentiam discere possit? Ita voces ad homines instituendos conflatas, tam absonas alquu fus, cas tamque inanes putabie, ut qui illis fuerit mirabili ter Dei beneficio instructus, fide tamen praeditus vera Dei cognitione exarnatus dicinullo modo debeat? Non vides quanta miuria divinae bonitati inuratur. Si ille qui Lotas vires comparat, ul in cognitionem divini nu minis veniat, nihil eorum praetermiltit, que ad hocsunt consequendum instituta, nullumtamen possit aut laboris fructum percipere, aut a Deo gratiam conse qui Qualem vero laboris illum esse fruitum excistimabis si neque in Dei amicitiam denire ne que coelestiuustitia exornari possunt? Uequis cum D eo artissimo charitatis institiae que vinculo prioribus illas saeculis constringeretur nullam aliam sadem requirebat Paulus, qu’am credere Deum esse, e in querentium se munificentissimum romuneratorem existere hanc qui accepta a rebui creatis disciplina fue nint consequuti, quid est quod a justitiae finibus exclu– dantur: Quocorca autviam aliquam demonstres, nse Kemnici, oportet, quaad veram fidem vigeta lege na, turae pervenire homines potuerint, aut ratis Dei illam notionem pusse confiteario, quam partim divinum numen p.291 una cum natura ipsam in hominum animis impressit partine divino spilendore illustrati, celestibuo suppetiis roborati, consequi earum rerum quae sub aspectumcadut