# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0136 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068281:0136?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 1, 4 # Folio 70v, page id 00068281:0136 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 69r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068281&page=136 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068281/jpgs/default/00000136.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 48 lines, status machine # Lines: 48 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. atquet quem Cummum esse bonum intelligebant, tatis animi viribus dilexisoent; ad illius virtutis ppraestantiam, quam contemplacium ad mirabantur, imitatione quam maxime possent, accedere eo narentar C quod obenimu philoso priae fructum dixit Slato leges quatrectapario praescribit, quo ad ejus fieri posset, conse vassent, ad illius nor mam omnes vitae rationes insrituissent neque officia onquam des ercussent nihil est certe qiustas illos fuisse dubitemus. Quod quidem mihri docere videtur 8. Paulus. Si enim illos, ait, nullam excusationem esse habitaros, quicum exprocreatis rebus abunde satis in Dei cognitionem ducine beneficio devenissent, illum tamen non sicut deum grorificaverant aut gratias egerunt, sed cuanuenunt in cagitationibus suis: innuere sane videtur excusationis Ellos plurimum habituros euiquam d. déo u de officio animo perrucasionem habucerunt, cultur pretate, religione, morumque inte gritate, quo ad euus fieri potuit expresserunt: axquade institiam dei ne quaquam in minstitia delinuerunt sed qua instare pia esse du cebant, iusté de relegiase exe cuti sunt: vere item sapientes Mllos hrabendos essemmuit quorum cor non osque ad eo suit obtenebratum, otvene Deo quem cognoscebant repudiato, immundissimis qui sou busque animantitus dininos sultus honores, deserrent, immo illu solum que verum esse Deum duuin beneficio persuari erant, pre venerati, debitisque uhono ribus ac cultu gntudiose proseuiti sunt, ejqs tantum modo placere perpetuo, ruduerunt. Si nam que quo rundam impietas nefariaque e scelera cum vera Dei co- gnitione connineta iustam occasionem duuina indigna tioni, promeritaeque damnationi dederunt, quid est quod alioru pietas de religio cum afficio copulata, Dec clenentiam non provocaverit, illumque ad miserendum allexerit? uare Nemnici, nisi nune demunad Manc chaos velis deticere confitearis, necesse est cu epiphanio cui tantam ignomiam munis, sine lege Moris de Cuangelic nobis per Jesum Christum data, soca lege nature per multos fuisse dei gratia iutificatos et salua: cum opraesertim ipse id probet Abelis, enveti, tobi, alio numque Sanctessimonum Patriarcharum exemplid qui plurimis atquee amplissimis fuerunt divinae libe– ralitatis muneribus aucti, divinaeqe cognitionis lumi nibut, iccustrati,. Neque dubito quin multas ex phile 50gs ot curvanerunt genua sua ante Daal, quoddum faccunt suitinus ee elemens, quos ut videat, quam imm nito calumnieris, paulo magis ad verte illorum menter dicigentius que introspice