# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068282:0052
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068282:0052?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 2, 1
# Folio 26v, page id 00068282:0052
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068282&page=52
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068282/jpgs/default/00000052.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 112 lines, status machine
# Lines: 112 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Postremun superest Matrimonii sacramentum
ubi de potu quod ex primava institutione atque
destinatione Dei pariter et contrahentium esse unius
viri atque unius foeminae conjunctionem inseparabilem
Christus optimus divinae legis interpres docuit. Cun etiam vit eamas non esse tantam multitudinem
Nihilominus dispensatione divina, in veteri Testamento
concessa est polggamia pptus polyggnia, sive ut
ut uni viro multas simul uxores habere f permitteretur;
itemque potestas divortii, ut discedere a se invicem,
conjuges, et aliud conjugium inire possent. Christus
hoc non nisi ob duritiam cordis hominum vel speciales  quadam
speciali dispepsatione fuisse concessum, ad eoque extiona
autem monuit.
aliqu
libertate lege rectius intermitti. Merito igitur
in Ecclesia sublata est polygamia quam nulla hodie internos
 necessitatis ratio excusare potestt
divertio difficilior quaestio est d si tamen concessione
et infidelium. integrae gentes, sed quid dicemus de
nationibus infedelibus, ubi si co indulgentia polygamiae
siquae ad Christum converti possent, indulgentia polygamiae, dudum inolitae
si solam hunc rationem potissimum tanto bono
adhuc constare appareret eaque negata vel solam
hanc nega rationem tanto bono adhuc obstare
appareret. Mihi quidem intius videtur pontifici Maximo
et Ecclesi  eam rem definiendam relinquere.
Illud tamen pronutitiare ausim, si pontefex
pontifici videretur concedere polygamiam nihil
doctrinae Christi adversum esse facturum. Nam et ipscienim dei nomine salutem
populorum curare
ipse conced hoc quicquid est non intolerabilis imperfect conveni
sive mali sive imperfectionis Obduntiam enim
cordis humam eta concederet divino exemplo
concederet
sdinitram cordis humam
sanctis Do vis imperfectionem, quando non tum novam legem hutisse hic christum,
hanc non intolerabilem Deo in sunctis suis ipsis
proeeunte
Dvor de divortio frequentius inter Christianos
difficultates incidunt. Saepe enim ne sive adulterium
sive ob alias graves causas necessitas istani conjugibu
imponitur a se invicem discentendi. Et cum difficile sit
ficere ut se contineant, quaeritur an majoris malivitandi
causa indulgere faltem possit Ecclesia novum
Conjugium Ecclesia possit. Quidam intuitu humanitatis
atis faciliores se praebent, aliisaltem
duas admittant causas adulteriimet desertionem praesertim
humanae infirgud
videa
asu u verba Christi favere. edat
conjugri usu
videantur At symodus decrevi Taidentina stataituum divina lege satis approbutam admittendam
cum ipses quoad adulterin,
ilerique nullam rationem consttuendam
atque omni riprt hensione carens
agati et carnali copula consummati. ita dissolvatur, ut novi conjusii omnimoda penitus
 admittendam putant, qua vinculum matrimonii
nullam causum derique cetisen
mingirdlicentia fiat. Quoru potior est autoritas. Quoad indulgentiam tamen, quam deus in hoc
vetus Ealesia variavit nam ex imperatorum aegibus
ut
Liquia
s
genere praeceptorum sibi suaeque Ecclesiae servavit
variavit
antiquitas, nam ex imperatu rum
constat fuisse permissa divortion etiam a po optimo imperatore Theodosio magno, aliisgi
dessider asse, ut lege imperialis
prohiberentur, patet ex concilio Micevitano. Nihilominus metu incontinentia
Cmistianorum legiu
ob infirmitatem saepe concessernt ipsa concilia e concesserunt, ut
e
Episcopos damen
ut ut soluto rexeli matiimonium post separationem vivolicet
ia aliqui
genere saepe
indulsit, prasert et ut concilia Elibertinum taceam ipse Aintrosius
vic sanctissimus, viro inquit licet ducere aliam si dimiserit uxorem peciantem
peccantem, etiam canon Neocaesariensis, et consat qua rescripseriat
et notum est quid rescripserint Jacharias et Gregorius pontifices Romani
dum hic ad Bonifacrum consulentem, si ob causam supervenientem consvetudo
maabitalis impediatur  si mulier ob vifirmi tate correpta debitum reddere non
aleal, manitum se continere se nequeat nubere posse
Nitulominus praevaenit sandtem srionior
tolminarum ut polygamia
magnonere usui  esse possit
 errum d ad Cristat
enz. perte Ccomstat enim
caratione
fiedem adduci pos
hristianorum
egem institutis ejus
populi velustissim
contrariam inte
potissima fide
impedimenta ille
censeri)
qquidem
+ non male, opinor, ob tantum bonum
quando num
nova revelati
flustra expe
caretur
quam veterem recte
interpertatum es
constat
+ cum melius sit nubere quam ari
ne forte homines in aeternae
salutis periculum incidant
siqui districtius prohibeanta
Tuburiense, atque alia, quae Gratianus
cilat tace