# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068283:0024
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068283:0024?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 2, 2 A (shelfmark LH 1, 2, 2a)
# Folio 9v, page id 00068283:0024
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068283&page=24
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068283/jpgs/default/00000024.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 30 lines, status machine
# Lines: 30 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tamen, quo suntamento nitantur, aut quem osum habeant
ad aedificationem. Siquae enim alicubi locutiones occurrunt
quae sententiae tam cruilae faucere videntur, praestat eas alia–
rum multo plurium comparatione mollire, quam rigorosa
interpretatione exasperare. Zt DFO dignius videtur, gra-
tiamdare temporalem et reuorabilem, sed conspicuam, quam
perpetuam et mamissibilem, sed plane obrutam, et cum pessimo
animae habitu summisque sceleribus consistentem.
Homo igitur, praeveniente DEI gratia a mortifero pec
cati sorore ad agnitionem suae miseriae, attentionemque
animi et firmum propositum scrutandae ac sequendae veri
tatis salutaris excitatus, et missis aut poshabitis aliis
cogitationibus et afsectibus ac mundi canis que nocu-
mentis, totus in salutis curam icumbens, ex naturali lu
mine animaduertit, quae sit lex voluntasque DEI, Ame
moria admonente gemens tremensque agnoscit, quantum
inde deuiauerit; quam gravem poenam rmeruerit; quantum.
que offenderit creatorem suum, cui cultum amoremque
sapremum debebat. Cujus contemplationi insistens, in
meduis conscientiae terroribus lumen haurit nouae spci
Agnoscit enim, eundum iustissimum iudicem prosumma
bonitate sua humanae infirmitatis misererr, neculum
teneuolentiam erga peccatores deposuisse, qui, dum tem
pus est, in misericordia ejus perfugium quaerunt. Et cum
Luangelium omnibus serio ad Deum se se convertenti-
bus Christum salutis portum ostendat, ad quem per ve
ram poenitentiam (qua ut sufficiat non solo poenae metu aut
pramiorum spe, sed sincero amore Dei accessus lan agi debet)
arcessus datur, sive
sa