# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068291:0004
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068291:0004?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 3
# Folio 2v, page id 00068291:0004
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068291&page=4
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068291/jpgs/default/00000004.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 69 lines, status machine
# Lines: 69 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Ad Mertororsii, monita sapienti
Christianae
(+63. statis temporibus jejunandum id est bibendum
tantum: edendum nihil aut parum. 64. Zudoc-
wisten zeiten balddreste, bold zem art von cue
salt ut in aestate Taura brunum luce contra
bilem et calculum; in hyeme milis cur contra
Podagram et phthisin seu recticam.
65. Etiam
ipsa diei tempora sic dispertienda Mane sumno aliquid
lactis in quo decocta utilia, aut saltem jusculum.
Vinum in mensa pro ptomacho, cerevisia prositi.
Vinum dicutum hoi aqua horis pomeridianis, eut aci
dulae per se
b. Maturae et praecise, mensa sur
gendum. (6) utile comedere stantem, uno am
vulantem instar procincti +) Remedia invidiae
(b8 spera majora de reipso it remini utcunque fortuna
to invidebis Beribt der Centura dem gerwinn, fahr
du Grille immen sin. Quisquis futurae felicitats certus
est, habet cur nemini invideat, multorum misereatur +)
(+by+) cogita quam miserabilis sint, quos fortunatos
nutas et nemini invidebis. Contraria enim misericordique
et in vidia, ut ignis et aqua, alterat ab altera extingui
tur. Cogita igitur volupeates morbis, fortunam in
vidia, potentiam periculo, honores laboribus, opescuris.
scelera poenis, bona malis, mala bonis pensariaut
pensatum iri
70) cogita omnium dispensatorem esse Deum et
nemini invidebis. Gott est hrrec in seinem sant, wa
ie s tfriet iad aub rub aut. At quomo-
do possibile est inquies impatientia quadam doloris non
vasci ipsi Deo tam inaequaliter dispensanti; aut versare
animo illud claudiani: saepe mini clubiam traxit seu
tentia mentem: Ego quoque aliquando dubitavi, quomodo
posibile sit exulare a beatis invidiam erga beatiores, et
misericordiam erga damnatos, praesertim notos propinquos
humanae dolorem ex contemplatione tam botri quam
mali alieni. Non reperies facile, qui satiffuciet huic
difficultati. Solutio vera et profunda haec est. Nemo est
qui absolute impossibilia quaerat, cum intelligit impos-
sibilitatem. Beati intelligunt impossibilitatem mutationis
implicare contradictionem, ut hi non sint ipsis beatiores, ut
illi non sint damnati: quid ita? quia  in beati inte
vident Deum, Deus autem, est harmonia universalis.
vident ergo tam consentaneum esse harmoniae uni–
versali hunc damnatum, hunc in hoc damnationis
illum beatiorem ipsis esse, ut contrario posito 
sequatur tolli harmoniam universalem, et per con-
sequens tolli Deum, et per ansequans proinde etiam
beatitudinem ipsam  imo cum Deo omnia, et inter
omnia etiam ipsos. vident ergo esse de essentioo iptoru
ipsorummet, vel arte beatitudinis ipsorummet
illum se beatiorem, hunc damnatum esse. Qua con-
templatione omnis misericordia et invidia absorbe-
tuf Contra in teiris hac divinae, providentiae contempla
tione invidia tollitur, non misericordia; quia nondam vi-
demus harmoniam universalem, igitur in dubio ppraesumen–
dum est pro bonis ea velle, pro malis ea nolle Deum
Ergo aliorum bona non minuere sed angere, mata non
augere sed imindere debemus Eodem argumento Manichae-
oram et Turcarum stuttitia de fato telli convincitur Pu
tant neque quae vitanda pericula, nec quaerendas bonorum oc
casiones, quia omnia sint necessaria. Ita est domnia futura
tam sunt necessariam est esse futu  quam necessarium
est omnia praesentia esse praesentia sed hinc ad ignaviam
esse
tussit aliter
qua egre. nt t Pi 12