# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0003
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0003?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 5
# Folio 2r, page id 00068296:0003
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068296&page=3
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068296/jpgs/default/00000003.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 59 lines, status machine
# Lines: 59 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

datus persequitur iter quod ingressus est, nec amplius revocantibus externis
occluso sensuum aditu, animam in se reductam, coepeo rerum odio atque ipsa
illa miseria fastidioque indignatione invidia, displicentia, magis
magisque increscente passet. Corpore redunito, reversis etiam sensibus, no,
vam perpebuo contemtus, improbationis, irarum materiam invenit; tantos
magis torquetur, quanto minus mutare ac sustinere potest displicenten
sibi torrentem rerum: sed transit dolor quod amnodo in voluptatem, gau,
densque miseri invenire, quo torqueantur.
Lacemadmodum in umanis quoque infelices simul et felicibus invidentes qua
runt quod carpant, non alio fruetu quam ut tam ineptos, ut putant, rerun
potiri liberiore et magis effuso, et in harmoniam quandam seu specirem
rationis tornato dolore in dignentur. Est enim in ejusmodi invidis et li
indignantibus, et male contentio mixta voluptas dolori, mira quaedam ratione:
Seipsis
ut enim sapientiae suae opinione sibi placent, delectantur qu (ita potentiam
sibi, ut patant, debitam, decose, aut in aliio indignis esse, tanto furiosius
dolent. Habes ergo explicata illastam mirabilia paradoxa: neminem
nisi qui velit non dieam damnari, sed nec damnatum manere neminemnisi
damnandas
ase damnari; damnatos esse nunguam pronsus damnatos, semper damnatos
ipsos damnatos ea pertinacia ac perfersitate appetitus ete ea à Deo aver
siene, ut nihil gaudeant magis, quam habere quo doleant, nihil quarant
rabiei
magis quam invenire cur irascantur; hunc summum esse graclum ratei
rationalis, voluntarium inemendabilem, desperatum, aeternum: damnatos ergo
querimoniis illis, quas eis, supra tribuebamus, atque incusationibus naturae,
harmonia universalis, Dei, velut autorum miseriae suae, ubi nec peorse unquam
endoxa
nec velle. Th. Deum immortalem. quam ta paracloxa tua ea fecisti
sognosco nec sanctos Patres ab hoc explicandi genere abhorrere. et
pia antiquitas simplici quadam sed prudenti fabula, indolem damnatorum
adhunc pene modum complexa est: Cremita nescio quis perofunditate
abreptus
contemplatiu num valt ts, dolere serio coepit ee tam multis
creaturis percundum. Ergo Deum perecibus aggredibur, exponit
Deconcordia ineunda
si
cum diabolo e
antiquitatibus Fran
scanis Philipsi
Bosquieri prima
parte speculi ca
97. fol. 186 (cd
Colon. 1625) vos
andivistis pluries
pocali praedicantem
Bononiae quo
Macariis voluit
interDeum et
Diabolum. Et Domn
dixit Macario si diabolus vult dicere culpam suam coram ne
parcam sibi. Reversus Macarius ad diabolum retulit sibi
dixerat Dominus. Respondit Diabolus: imo ipse
debe
datere crucifirus debet flecte
meflectere ante me, et dicere mihi culpam,
ot annos fecit nos eare in ingemo. Tum dix.
Macarius. vade satana, et expulit ipsum. ille
dero nunquam apparuit sibi