# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0025
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0025?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 5
# Folio 12r, page id 00068296:0025
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068296&page=25
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068296/jpgs/default/00000025.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 48 lines, status machine
# Lines: 48 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Th. Tuperest quaestio, an Deus peccata velit nolitve.
Aeprimum non vedetur existentia peccata nolle. Dequs Rs. ad si Dus nongosut sine dolore nolle
enim nullius existentia dolet, quia omnino dolere non.
potest. Ergo nec istentia peccatorum. Sed qui rei
existentiam non dolet, nec nolle existentem dicendus
est. Nhilergo Degs nolle dicendus est, nisi quodomni
no non existit, ejus enim non existentia dicipotest
ei grata esse. Cujus autem non existentia delectamur
Ed dicendi sumus nolle; idque per eas ipsas definitiones
quas tate allulisti. Ph. Recte concludis: Deus ipsa per
se peccata si existere non intelligantur, nolle; si
la ferente harmonia rerum existant, permittere
Ed est nec velle, nec nolle dicendus est. Ih. Amo vero
velle videtur. Nam harmonia rerum deo grata est
peccatorum existentia est de harmonia rerum. (uis
autem existentia delectamur id volumus, per defini,
tionem tuam; ergo peccata deguelle dicendus est.
Ph: Gnest deceptio ratiocinationi: Etsi harmonia grata
sit, non tamen statim quicqued de Earmonia est, gratum est.
Non, sitotum gratum est, etiam pars grata est. Etsi indegra
harmonca grata sit; ipsa tamen dissinantiae gratae non
sunt, quamuis ex regulis artis immisceantur. Sedina,
moenitas quae in ipsis est, excessu, imo proferto inde
augmento amoenitatis in toto aboletur. Sit ergo disso,
nantia in hrac mixtura, ob compensationem, ex ingrata
indisserens, ex rejecta permissa, solum totam gratum,
solum totum harmonicum, sola totius velat confi–
guratio, trarmonia est. Beatitadine saluatorum deque
existente de lectatur, amissa damnatorum nondolet.
quia re nulla dolet, ob sublatum imuniuer sali Ear
monia, compensatione dolorem. Ih. satiffecissi
profecto supraspem meam maximae difficultati,
ostendistique (:quod hacemus vix quis quam) rationis esset
ut peccata quae evceniunt, Deus nec velle, nec nolle
Sed permittere dicatar. Ph. Nchilne restat ergoE
1h. praevideo quid de autore peccati dicturus sis.
Dh. non Deum scil: sed hominem, diabolumue esse
qui soli volunt, id est malo delectantur. Ih. recte Eoc
idestmalo delectantur. Nam alioquin opponipe
terat etiam hominem diabolumue peccata per
mittere tantum. Facere eos quicquid rebus suis
congruat, intercurrens damnum alienum nonnisi.
ferre, sed hoc de montatiter eccante dici non potest
in quoodium Dei, id est boni universalis, ergo ex
contrario, seu peccato delertatio est. Sed quid de
saepe Natoq idem est, quod
Molo morten pecatoris
valos ut