# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0026 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0026?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 5 # Folio 12v, page id 00068296:0026 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 13r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068296&page=26 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068296/jpgs/default/00000026.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 62 lines, status machine # Lines: 62 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Venialiter lapso impradente potius quam malo nonne permittere peccala dicemus 2. Ph: Nehunc quidem, quia permiltere per definitionem supra positam, est nec velle, nec nolle, attamen scire, quod qua infurus est quod abest ex erroce peccanti vult, id quod reccatum est, id est actum; peccatum ipsum nec vult nec per miltit, quic nesart. Rreuiter: Deus permiltit pecca ta quia sit ea quae permittit; contrabonum su bliciem non esse, sed aliter hune dissonantiam cons vero pensariiteome mortaliter pevcans scit id quod) agit esse contra bonum poblicum, quantum ipse jadicare potest, nec ei conciliari posse nisi poena sua, quam cumoderit, dactum tamen velit, necesse est eum bonum pablicum vel regi sey nen mundi odisse. Ih. satisfecisti mihi pra fecto, voluntatemque Dei a peccatis eq regie absoluipti ut contratam quaez dixisti Nramsi peccamas quia possumus volumusque, do tentiae nostrae ratio tam a connatis, tam receptis est, connata a parentibus, recepta ab alimentis, utraque volendi ergo ab externis erunt. Borro si voluntatis causa) intellectius, intellectio causa sensio sentiendi cau sa est objectum, objerti statis est ab externis, ilacaqu potentia, voluntas peccandi ab externis, est stata rerum praesente, status rerumpraeterpa itr ito preecedente, praecedens ab alio praecedente status ergo praesens à serie rerum, series lerum abttar monia unuersali, Harmonia unuersalis ab orsis illis aternis immutabilibusq ideis idea intellertu dicune contentae à se ipsis nulle volun, latis divina intercursu, neque enum degestant intelligit, quiavulo, sed quia est itellegit; quia est, quia vult. Sed vult se esse, quia est et intellegit; reucata ergo quica propriahar, monia grata non sunt, non nisi ob alienam id est unuersalem, non alites sibi constantem tantum à voluntate divina, permille ntar. Et haec Decte sine, sed quid refert perenta conciliari. conitati divinae, si nequeant libertati nostra improbis quid prodest Deum absolui, si nosumillo; uofractu eximemus voluntatem ducinam, si extinguimu omnem 2 Lua enim obsecro libentas humana est si ab externis pendemus, si sunt quae nosefficiunt velle, si fatalis quaedam connexio non nunsco itationes nostras quam atomorur flexus ad concursus veoit. Lh. Ne ex candesce quarsoun ententiam parum recte intellectam, parum dextre ositum 2 tep ipse est, et pressam: demonstratum à ecpso, concesumq supra est, nihil esse fine ratione sfficiente, erit ergoratio quaedam +adeoque moxtaliter pescati Ph. quid ergo porre objicis. Ih non pauca certa mondum enim omnes difficultates exivimus tam