# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0033
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0033?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 5
# Folio 16r, page id 00068296:0033
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 20v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068296&page=33
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068296/jpgs/default/00000033.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 48 lines, status machine
# Lines: 48 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

id est felicissimi sequitur dolor maximus; est enim, utamon
delectari, Aa adium dolere felicitate, ergo maxime matima
Dolormarimus est miseria seu damnatio, unde qui odit
Deum moriens, damnat seipsum. Dua verta. nescio
c
an maltum absint a demonstratione, nam dmagnitu
dinis misoria ab odii, odii ab obicili nagnitudinae
rationem reddunt. Th. Sedhiic paut amplius aliquid
lixesti, semper esse damnandos, nunquam damnatos.
Ph. hoc ila intelligo, quemadmodum quod mouetur
est
tamentendit in locum
es
runquem e conctanter, in loco; semper,
esse
t, ita eos nunguam, damna los (. ut orequeant
si velint, desinere esse:) semperdamnando, id est
de nouo damnari a se ipsis. Ih. idego protari desidero,
Dh. perfacile fiet: siquis damnat seipsum odio det
continuatione, imo augmento odi continuabit auge
bitq damnationem sui. (t quemadmodum beati con,
linuo in omne infinitum incremento, in Deum, id est
Harmoniam uniuersalem rationemque summam semet.
admissi, eamque velut uno visionis ictu concentratam
compleri, habent tamen indesinenter, cur distinctiore
in gaudi partes reflexione infinitiplicent delecta,
tionem, quia cogitatio ac proinde voluptas sire per,
petuca nouitate ac progressu nulla est. ila fariosi
illi osores naturae rerum, quanto prouectiores erant
in cognitione creatararum diabolico scientiae exitu,
tanto magis noca indignationis, odii, inuidiae, e ut
verbo dicam, rabiei materie, perpetuo irritabuntur
h. Berbelleta quidem pingis hypotheses taas sed
patere ut duo quaram Ph. etiam centum silubet.
Th. alterum obiter incidens alterum principale
ais crescere perpetuo, ut miseriam, ita efelicitatem
sed quomodo duinae essentiae visio cuescereppossit.
non capio, nam si essentiae est, exacta est; sieracta
est, crescere non potest. Ph. potet crescere etiam
exacta cagnitio, non materiae sed reflexionis novi,
tale, si nouem unitates expositas habeas, eracte
nouenarii essentiam comprehendisti, proprietatum.
autem omnium Atsi materiam haberes, at non formem
tamen seu reflexionem, nam etsi ter tria, quataoe
 quinq, sea et tria, septem  duo esse nouum
 mille alias combinationes non obserues, non eo
minus essentiam novenaris cogitasti. Nihit addam
e