# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0037 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068296:0037?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 5 # Folio 19r, page id 00068296:0037 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 17v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068296&page=37 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068296/jpgs/default/00000037.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 45 lines, status machine # Lines: 45 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. proxsus damnari, damnatos esse nunquame damnatas semperi ac pervensi fate apetitur ess damnandos; damnatos ea pertinacia esse ea a deo auerscone, ut nihil gaudeant magis, quam habere c quo doleant, nihil quaerant magis quam invenire cur irascantur; hunc summum esse gradum ra, biei rationalis, voluntarium; nemendabilem desperatum, aternum: damnatos ergo que rimo, niis illis, quas eis supra tribuebamus, atque incusatia ninus naturae, harmonia uniuersalis, dei velutiau, totum miseria suae, uli nec posse unguam, nec velle. Hi Deum immortalem quam ta paradas atua endora fecisti. Agnosco nec sanctas Datres ab hoc explicandi genere abhorrere. Et pia antequilas simplici quadam sed pradenti fabula indolem damnatorum adEunc pene modum complexa est, Cremita nescio quis profunditate contemplatio, num velat inebriatus, dolere serio coepit, essetam multis creaturis pereundum. Ergo Deum preatus. aggreditur, exponit sinceritatem desideri sui 0 Pater inguit, potesne exilium tot infantum siccus intueri H. Ah recipe ingratiam miserojillas daemonas damonas tot animas secum inbarathrum trahem;: tes cui ita vociferanti, placide Omnipotens valta quo coelum tempestates que serenat video fili simpliatatem cordistui, e ignosco exu, terantiaassedus tui, et in me quidem moca nulta est: fac ut sint qui veniam quarant: Tum ece mita adorabundus, benedictis sis o Pater om nis misericordiae, o inexhauste fons gratiae. nunc eo venia tua, ut conveniam illum sibi– aliioque miserum hujus diei selicitatem adhuc nesci entem. Digressus, in Duncipem dicbolorum, horpitem sibi non rarum, incidit, e continuo inuadens o de felicem; inguit, o fortunatum hunc diem quo tibi salatis aditus pene amundi primendio occlusus caperitur 9 nunc, et de Deberude tate querere apudquem miseri eremitae ptae rebellibus tot saculorum deprecitio valuit. Ille indignanti similis similisque minanti: e quipte constituit procuratouem nostram quis tibit Htaltam misericordiam pessuasit Scito, mepte ne aus e cater estre, ne deo cepeeate