# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068299:0011 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068299:0011?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C (shelfmark LH 1, 3, 7c) # Folio 4r, page id 00068299:0011 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068299&page=11 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068299/jpgs/default/00000011.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 61 lines, status machine # Lines: 61 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. ob quaedam scholce prejudicia uti non voluett partim evacti sunt dubitare andeux tale quid possit scire, quod tamen Deoindionu ipsiqe scripturce sacrae contrarium est partim berotrujus disficultatis causa comminiscuntur quandum Deiscientiam qua 12consistu madmodum a ne ed enim putandum eot aliguidu Deo sciriper x iari enis denota subjectie cum praedicato connexione, hoc est exiders sui intellectus. videre non posp non ratiocinetur, tamon (emper videt e in se deprehendit rationes alioqui aliquid ab eo independens daretur. (8) Deus est omnipolens et creutor conservatorus omnium rerum omnia orivinem habent à Deo, essentce rerum abejus intellectu, existentice ab ejus vol untate iily ex eo patet quod potentia seu virtus agendi est perfectio, tribuenda erga Deo et quidem graclu summo; Non ita tamen ut contradutoria sive absurda possit, quemadmodum visum est uibusdam Enthusiastis. Porro Deus rescreat, conservat, et cum illis in operando concurrit Et conservatio quidem nihil aliud est quam continuata creatio, cumres semper in existendo absoluté à Ded dependet eque in proyressuacinitio; res respectu dei produci dicenda ext ex praecedente sedexnihilo, cum nihit dici possit ex praecedenti restare quod non et ipsum denuo producatur, stay tantum abest ut Materia sit ceterna ut contra in momentaneo feu u consistat, et licet Demper aeliquie suisse ponerentur Creaturce, non tamen Mundus dici posset cetermes. In hac porro productone rerum continua consistit concursus Dei cur creaturis operantibus quia substantiam et vim operandi omniaque requisita continudeis tribuit Deus, et si operatio ipsa non Dei sit sed creaturae. (9) Deus est bonus seu jushes Sequitur ex ejus saspientia, ssihil aliud enim justitia est quam inclinatio animi cons tunt sapiente diona, erga bona et mala aliorum. Itay pro certo habendum est, qui possentin telligere areanum totius providentice occonomiam, desrehensuros esse, ne minem jure nosse queri, nihulue melius posse optarii quod qui sciunt non sossunt non amare Deum super omnia, etiansi nondum ad distinctam consiliidivni evonitionem visionems beatificam sint admissi. Quid autem sit, bonum, perfectum, justum, seu sapiente dignum non pendet à Dei voluntate, sei ab ejus essentia. S. abideis quaesntiajos intellectu, que madrrudum quid sit possibile aur impossibile, pur aut impar, com mersurabile aur in commensurabile. Periculosissima enim sententia est eorum qui jrestum et bonum dueunt non ex ipsis rerum notionibus, sede a mero arbitrio legislatoris, et omne jus faciunt positivum; quemadmodum syrannidis concionas Cor apud Platonem qui jestum definit quod potentiori placet. Quo pacto reveranlu esset in se notio justi, necjustitia esset aliquod Dei attributum, nec Deus + soru nisi potentia et cur obsecrodeus ab eorum quae secit pulchritudine ) perfectiones onti, cul are quomodo ipse vidis set quae secit bona esse; sinihil intererat quae faceret, si quae ceny plet eo ipso futura erant, pulchra, bonajesta etiam illa quae nune impia habentur. De gudirode sapienter et ut perfectis siman Mentem decet, egisse dicendus eot, sin eu quae p incidir potius quasi sorte quadam fatali, quam vora eleoit ratione certa eligendi ratione de veits (10) Praescieatia et providentia Dei non tolluat liberu arbitiium, n Deus est caus apeceati, nec miseria maloru ei mputanda est. Tamet si ex praecedenti articulo concludatur neminem de Deo queri posse, utile tumene s occurri objectionibas guae passim et ab antiquo inter homines versantur et gruvissimis haeresibres occum sionem declelunt. Prima objectio lest quod necessario xeccenues et miserisimus si deus id ub eterno praescivit. Respondetur, quod Deus scit illud est certum sed non est necessarium scit enim quid libore sis electerles. Sed sequitur altera objectio gravior, à providenti à seu paedeterminatione, quomodo enim libere e seligere dici potest, siin elioendo i Deo despendea si Mens mea abipsoo in alterutrum parteminctinatur. Sive Eir Deo conditarum series ita fert, ut mentime ae deliberanti rationes salsce sed speciese obereatur quibus ad eligendum impellatur. Respondendum et rationes falsas mentem ad eligendum inclinare guidem, sed non necessitare, ut eum Schola loguur; nam sebonce voluntatis esset semper crinete verale posset; quod revera non nisi in mala vocuntate confistit. Sed urvebis porro