# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068299:0012 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068299:0012?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 C (shelfmark LH 1, 3, 7c) # Folio 4v, page id 00068299:0012 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068299&page=12 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068299/jpgs/default/00000012.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 58 lines, status machine # Lines: 58 recognised, mean confidence 0.89 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. mirum esse Deus uni subua bonam volantatem, alium in eas occasiones conjicit, ex quibres olum vitur mala. ficet enim satendum sit, ad poenam scelerati sutficere ejues malum volcente tem, undlecuny orta sit; culpantur taimen parentes qui liberos male educarunt, aut se ebli quae cives suos corrumpi . Respondebimus quidem massam hominum in sedumo jum corruptam esse, et ideo grutias Deo potires agendas qudd aliquos exemit, quam culpar pevinde redire eandem disficultatem de ipsius seclami peccato; nec in nostio ac ut in sublapsariis haercamus, sed necessario super lapsum esse ascendendum, nisi velima dissimulare dissicultatem. Et in universum potuisset Deus omne peccatum impedire p. voluisset, quod quidem nevari non potes 1. Secguonicm peccatum permisit, pro certo habendum est, maximis sapientiae suae rationibus suisse induitu mastatuendum est maj jorem esse rerum perfectionem permisso peccuto quam excluso, et sinobis qui ar cana rer perspicere non possumes, hoc non distincte appareus. itaque saulus ad abyssum sapientice uippe qua hyster nicosainationis obtinuisset. Causa autem peccuti non referenda est in e volntatem qute gultena ad persectissimum, nec quiequam omisit pro summa sua benionitate etmn in hon ne amore cruberantissimo quodrerum penficiendarum conditio ferret; sed rejicienda est eaus ae mali in nonf sive imbecillitatem vel imperfectionem orivinalempeccato orvinali anteriorem, iplempro tuenda Dei justitia supratapsariis orthodosis, quod peccatum Brivinale subl apsarris prcessa tom quae facit ut omnis mens creata prona sit ad judicatdum ex pancis perspectis nic vel experemento praecedentis erroris, vel divina gratia suotentetur Hlec autem limitatio et imperfecho pendet ex rdeis, seu essentiis non ex dei voluntate, atque indle factu ut quosdam Deues gratia juvaret, quosdam naturali imbecillitati relingneret, suce glorice hoc est majoris in universum boni caus a electionetfacta non mero arbitrio nei elivendorum dionitate sed respectu ad perfectionem, totius majorem consoquond atiqu summa illa perfectio nisi admiosis subonideillis quae vel mala vel minus excellentia per se videri possent, non obtineretur; quemud modu admissis interdum eliosonantiis mesia sit harmonia. Hcec qui recte considerabit. semper divince voluntati acqui esrer mabis bonit alem: sciens, heecanimi sensa mentem penetrantia et ad optima quaeque impellentia a clivina spiritu venire, utque acles eos qui ita asfecti sunt eo ipso instatu gratice esse, et omnia in bonum cedere Teum amanti. Itaqe vir pius alienus ecit aberroribus, qui plurimum dignitati divince detrahuent, unimace hominia vees ii sunad substantice avertante sta soctamm a lemdae cimianorum a amore libertati consulant. Borun stran tatem ipsius referunt omnemus justitice lhotionem tollunt, praecepta Dei impossibili malovr seroatu, peccataue necessaria statuentnec verentur Deum autorem 11 eaurem scelerum facere, quasition natura sed leve mala essent; re omnium Dominus abs mero oquodum arbitrio sine ullo ad antecedentes conditiones prcevisasom ipsi uesu boni ac jesti icleam respectu, de eaturis suis statidere posset Ambobus a nobis non evit ando disficultatem aut oucestionis statum mutando, ul scepe sit, sed sincera, et lucidâ explicatione satisfactum esse, fortasse aequi cestimatores judicabunt. at