# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068305:0002 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068305:0002?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 I (shelfmark LH 1, 3, 7i) # Folio 1v, page id 00068305:0002 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068305&page=2 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068305/jpgs/default/00000002.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 96 lines, status machine # Lines: 96 recognised, mean confidence 0.88 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. in Epist. Eccles. 245. Cedit 2 quae est in fol. pag. 402 sey1. quido posententia gomari contra Arminicm noninelegan struit sdema, dhum ex sententio Arrminii vel etum ipsus sellamini comparpas pharna copolo, qui ciens potrint noveret ivenenu; sique ille influxum Aud schema in opibus calixoti scio E Eiadistas. Mihi videtur fragi posse aliud pro laxiorribus conta illos s de Parmncopola aptius schema consentiens principiis meis. Scilicet quidam phacopola Chymicus peaere epoens cnfinitas formulas super in naturae arcana admissus infinitas habet formulas in animo, etavorandi compositionem varias et si agulares. Sndo Majore ermula quadam luce coelitus collustratur, et ut ipsorum verbo utar, pervenit ad Adeptorum. videt magnum illud Lapidis arcanum (e variis viis posse elaborari, hque et cum prolixae sint omnes haeret in hoc divergio, Nec satis secum constituere potest, quam sequatur. ita defixo, et a deo lucem flagitanti apparet Angelus, qui dirinitus ic doctor arcanorum; monetque si unam ex viis uni ex viis et viam desistat, designat cui si in et viae cujusque proprietates explicat cis oprims autei sistisimarie imadinem lui unt isitu ihi pproditurum exenilauri possit eisseai esse et vileatur Sed si hanc viam susint se quatur ihi unquam prodiisse, ejus magnitudinemque ex natura magis patefaciat. voti compotem fore, sed mu inde faturum, ut magna vis hominum pereat, Nec sibi venturum lecti edium etiam non quaders aut issuadere, sed ipsius electioni rem permittere ita Angelus cum dicto disparens. Quid ad haec Adeptus plura dicere permissum esse inir i ell ectis cjusque conditionibus noster, haeret, astuat, nunc se cogitat multis causam m exitri fore; numc magnitudine rei am imbes invitatur. Sed postremo secum reputans divinam gloviam omnibus aliis rebus esse praeferendam, ta qua nihili habendum sit, non magna tantum hominum multitudo sed et ipsum genus humanum, in comparationem venire non possit, nobilis quidem creatu sed qua multae aliae sint immenso propemodum graduum excessu nobiliores in hoc uni verso; caeteris missis eo gradum vertit; unde illa rerum miracula peti posse dci bo minimeven quid nos ad haec: an ejus electionem dammbimas; au potius nan legitimam, justam, imo debitam statuemus? Quando Divina Gloria omnibum saec jum utcunque ad Deum ipsum didicerat. cui caetera omnia cedantis transferamus, videt ille infinitas rationes possibules ereandi universum alias aliis e c finis rerum summus est; perfectiores. Sed perfectistimam esse illam Series possibiles, quarum quaevis posset constituere totum universum. Ex his aliquae plane homine carent; aliae homin minem pargus variae sunt, alibi enim hono naturalibus tantum beneficiis alibi ed apeci extraordinania dei cura ad supernatura bonaib sapernaturalia bona malave sentre expectat. Sunt feries possibilet Ho- ubi omnes homines pereunt, sunt ubi omnes salvantur. Et quodem si homo pos _ quae habeqficituo poenisve premitu Deum esset sinis universi sunt ubi pari salutem pars exitium habitura est. Ex his Et tol possibilibus rerum seriebus, una tantum praecaetenis eminet perfectione ad miranda producendorum eminet, ut sol inter astra quantum sot in tercastra sol lucem astrorum apud nos vincit. Sed hac serie multorum hominum exitium continetur. Deus, qui illod sibi propositum habet primum decretorum, agere utiso sapientia sua immensa, certissime eliget in seriem perfectissimam, etsi cam hominum multip multorum per etsi multorum in qua multorum hominum pernicies immenso majorum perfectionum bonorum semper perfectissimo modo excessu compensatur. Nec aliter salvis sapientiae rationibus agere Deus potest Teus aget. Neque habet quod homo queratur, niti Atque hoc est quod dicitur sed permittere mala. Vult seriem perfectissimam, in qua sunt mala. Sed illo vult non mala, sed excessum bonorum. sult perfectionem maximam, permittit mala sine quibus ea non potest obtrneri Eus non Mell) velle prata non sunt media, sed conditiones. Igitur peculiaria Schemata quae siunt putandum est deum deliberae an homini tribuat influxum ad malos actiones sed dec revisse seriem iversi hanc seriem universi, in qua et hujus hominis rner de Adamo, de pec ation existentia actionesque continentur. Ante quam decretum est an hic como extiturus esset, jam constabat hunc hominem esse peccaturum, non gitur Deus decrevit de peccaturo, Adamo poet petro pe an ac de petri lapsu et poenitentia, de Judae lapsu et desperatione, de auxiliis majoribus petro. minoribus judae dandis. Sed quoniam in hc hoc universo spectati otibili jam continebatur hc certa mensura, aupiliorum aror im ruum cerenitatr pa idnifixru Apparituvam