# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068305:0037 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068305:0037?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 7 I (shelfmark LH 1, 3, 7i) # Folio 19r, page id 00068305:0037 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068305&page=37 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068305/jpgs/default/00000037.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 73 lines, status machine # Lines: 73 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. tanta habens c petrus peccaturus, petrus eertis inter pec. landum auxiliis destitutus; petius reversus cert efficaci i ales auxiliis gratiae adjutus; judas peccaturus, judas carituras magnis auxiliis, judas despera turus. Itaque nen dee DEus de aux. Itaque non putandum est peculiariter statuere Deum de auxilii petroant judae tandis, sed utrum h hunc petrum hunc judam, possibiles, cum tota serie auxiliorum et circumstantiarum ve jam in notione ipsorum completa, comprehenditur, velit ad mittere ad existentiam. Imo ne hoc quidem urse decernit, sed an admittere velit ad existendum, eam possibilium seriem universalem, qua inter caetera infinita petrus et judas dictis modis affecti continentur. Quod igitur judas damratur, quod petrus salvatur, fit quidem divinae gratiae auxilio quod judas non salvatur, fit quia satis magna mensura gratiae data non est est, sed nullo Dei deereto de neganda ei gratia; sed quod interim Deus nullo deereto gratiam negat, sed tantum peccaturum et desperaturum, nihilo minus creare permittu decernit um etium fabuliscelebratur Caeterum ex his patet quae sit altitudo divitiarum apud panlum. bet quod aliter series electa sibi non constat deus facit quod Nempe major propositia nobis quidem certu efsel i conveniens habendut est nim propositio Haec Scries rerum universi a deo creati est optima. Ergo hanc seriem universi Quicquid est optimum fsi etia sed a Deo feri con veniens habendum est. Major est indubitata, ex natura sapientiae divinae sogisma res est optimum sed minor propositio etsi robis certa esse debeat ex eventu, quea, ut optimam esse statuamus hanc comprehendi intelligiae non potest. Et in hoc consistit altitudo supientiae divinae. nobis sunt enim in universo creaturae infinitae, cunt in iis multae longe homine perfectiones. Nec homo, nisi quatenus p in Christo sublimatus est, magnimomenti esse potest, in occlis dei seri itaque infinitus habuit rationes deus interse concurrentes, quas consideraret, cum unibersum hoc possibile consideranit eligi dignum judicavit. Et maximam inter principem rationem fuisse silii incur fuitse putandu Nec dubiuu fecta re praesentatione ideati in mentis divinaesdea ti utique etiam cum lapsu hominis, inerat incarnatio Filii dE), quod est omnium quod in hujus possibilis universi ie odmirandorum maximum. cui vel suli aetera omnia cedere debnissent. Deus vult omnes homines salvos fieri, non voluntate absolutu, sed hypothetica, id est id est vult facere quicquid conducit ad hominem salvandum si velit. Vemtate Non ita tamen vus omnes homines salvas fieri, ut velit, eorum mutare voluntatem Gpiscopius longe alias init vias respondens schemati Epistolae supradicto faletur quosdam matuise divinam praescientiam negare, quod noq viderent, quomodo justitior divinae, aut libero arbitrio consuli posset. Agnoscit Episcopius hanc unieam difficultatem multa non poenitenda ingenia vexasse quod sapient id divinae intersit, potius non creare hominem, aut creato non dare legem, quam videt non observandam. Addit quoad influxum sibi probari durandi sententiam, ut concursu diono opus non sit, sed sola sufficiat conservatio seu potius non destructio (Ergo deus, non operaretur In Epistola quae est Ecclesiasticarum 555, in editione 2d a ffo (in sol, Episcopus examinans pr sententiam, nescio cujus quem virum Aurptmum vocat, qui in Ethicarum institutonum irso statuerat, sedem libertatis esse intellectum practicum, negal hanc propositionem: hoc est eligndum, hoc est fogiendum, esse intellectus practici; sed voluntalis. Intellectus vero crigere dabem e enuntiatione voluntalis, quaero igitur ab ad non houco simul judicet eligendum ipsum fugere autat velle hominem intlidum bruto motus itra intellectum agere. sed ego puto hunc casum noncontii ferim ipsum Episcopio, an uteo putet unquam intellect aliquid eligatur internam esse intellectus. nisi cum homo subbuvilat de praecedente itellectus judiem, et rationes vp sensum moventes vel alias infert aefert. ipsa voluptas exercendae libertatis nova ratio est Detur ex implum in contrarium episcopius a contra sentrentibus non agnosci peccatum contra conscientiam. Iuo possunt onscii esse homines contrarii mandati divum, sed spis futurae poenitentiae ventaeque, juvcta proesenti paccnitat ve ubilitali praevalebit