# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068309:0004
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068309:0004?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 8 A (shelfmark LH 1, 3, 8a)
# Folio 2v, page id 00068309:0004
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068309&page=4
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068309/jpgs/default/00000004.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 62 lines, status machine
# Lines: 62 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

quod in quaestionibus fidei necessarium non est.
(5. 10.) At inquis etiam quaestiones in seri–
ptura in terminis non decise theologo oc
currere possunt, v.g. quaestio de consobrino-
rum matrmonio, et similes; item quae.
sro de divortio quoad vmculum
. 10) Respondeo eae quaestiones non sunt
fidei sed morum, non theoreticae, sed
practicae, quas non credere, sed exequi
Tubemur.
s. 12.) Quid ergo in illis. Respondeo hic
Scriptura sacia non est judex  controva-
siarum, sed alius, et hic non est adhae.
rendum scriptudariis. Quod sejus est in
(f. 13) ua quaestio nibus a praxi remotis,
de Deo uno e trino, Chrissi natura et
persona, de coena, pra praesentia in coena
chrissi et paris, de praedestinatione, et
quae alia oibem exagitant. In hris nulla
 pl propositio admittenda est tan-
quam sit de fide, quae non in terminis
scriptura sacia ad verbum ex fontibus ver-
Ca contirietur.
(. 13.) At quid si quaestio est de sensu tex
us originalis, isque est dubius, ut contingit
ob Hebraicas ampli aequivocationes.
Respondeo. Etiam sic facilis res erit, si
tantum adtibeat illa versio, in odius
cantur de fide  in quibus versiones omnes
consentiunt. Nam in fallor versiones
in rebus magni momenti non dissentiurit,
et textus origirialis graecus minime obscujus.
Hetraicus autem etsi sit obscuirior, tamen
ex eo fit ulla occasione ejus vix ulla
fideicapita contro vertuntur.
s. 14.) Adhibeamus igitur licet adversa-
norum ipsorum versiones veteres, quando
cum iis dispritamus, vel communi consensu
vertamus novum Testamentum ad verbum,
nihil intererit. Ea versio ea fiat dili
gentia, ut ubi. omnes conserntiunt, usus a vocabuli communis.
diserepant  rigi natio exprimatur.
(. 15.) Et vero etiam ubi quaestio est de
sensu lui tamen solet eadem esse quae
versi
ioV. g. Evangebici et Reformati eodem
prorsus modo vertunt locos scripturae de
cvena domini, et ita de caetris
(N. 16) At dices S. scriptura saltem genmni-
talis suae indexesse non pt. ita est, s
neque enum potest ee judex an textus v.g.
stres sunt qui testimomum pertribent, sit
anthenticus. Id igitur raione et hustoria
probari hebet, uti omnimo ipsa sciptu–
raesaciae divinitas, quam ipsa sibi non pto
potest conficere, quia in talibus testimonium
proprium non admibitu. Etsi eniim se dicat
vebum Dei, tamen hoc aliunde probari debet
seu significatio etymologiae sentanea, vel cum
ea non constat, quod fit in aequivoris eafu, signi-
ficaves illae aeqi casud aequivocorum (quae
rarae, et facile dipi dicabilss exprimantus