# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0067
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0067?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 8b
# Folio 34r, page id 00068310:0067
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068310&page=67
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068310/jpgs/default/00000067.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 105 lines, status machine
# Lines: 105 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

e
d0
v.
dit
ne
i
F
de
Sa-
De-
se
por
c
a
in
sa-
de
n
Addit. ad 56 et 57.
Con
fundit Auths. dona
gratiae cum donirNatur
histriumphant Criti
in illis sancti. Sinte huis
inuisset prolina sua re–
sponsione. Sarie aonovisi
verbis ipsius riec fuistu
ucta Exclamatio
tu Infelici Animae. Aoat
de invenii humani industu
non de scrictoribus Pagarus
riptura, eode etiam
una omnium Criticorus
 omptura emplicano
afferunt argumenta
ex Scriptura vel rah
 de eo judicanda
retinquo. Verba sanc non
Dei sentercha. Habent
diffiteri niqueat conseasum Patrum superstitum maonarum Virium esse: id quod solun
nobis sufficit. Quod vero spectat Patram Authoritatum, fatumar, si in subtilibus huma proposita encaminaat
na sapientiae verbis et naturalium facultatum exerctio consistiret scrptoris Ecclesi-
astici Authoritas, admittenda multa qua affert author scilicat prafirendos esse sem-
per illos, qui plures linovas norunt. qui plur temporis studiis applicaverunt, qui in Cn
ticis et Historicis mavis sunt versati, qualer sunt ii quoi Author Responsionum asti de divini spirito opera, mo
mat; qui co uru prolabitur, ut dicat, se non dubitare, quin hodie multos toctus a. Agum de ranctis Palribu
malius explicanerint cruditi, quam omnis Patres aut saltum plerique potuissent. Sen. Quospiritu scripta est sa
tentia sanc Christiano homine veri indiona? ac si spiritus 5. per Ddietam nullius vel lin- e t interpreianda, ubi t
ouae aliesena vd scientia oprarum non posset meliur explicare vel explicarisse tent, valet humilis oratio, quam
Biblicum, quam omnes simul experti eruditi omnium temporum ac lororum simal col. studia. Dum itaque nval
lecti. Veri statum infelicem animae suae pradit author. seque divinae oratiae vires penitus potuisse sanctor; quo
ionorar profitetur. Sed videamus, qua in re licuat fidere Patribus secundum ejur sen–
tentiam: Non sane quando rer facti sou Opiniones sui temporis reconsent, cum et in
illis affectus parum laudabiles testimonium illorum minus validum redder asserit, ut veri one petita, sedno
secundum ipsum in nulla penitus re omnium seculorum Patribus fidere quisquam debrat. quidem quandot
Et sic letera scripturae corrupta, sensu scripturae corrupto ac sedecim seculorum sradi- praectiterunt cruditi, mon
tione fallaci existente, remanet omnes omnino relivioner, ut Cicero olim discit, nil esse
nisi quaedam sorictatis humanae vincula, ubi tanto major animi tranguillitas inveni- inducant recta de oratio
enda, quanto major de scipso praesumentis fuent superbia. ) de Acatholici multoreruo it os, suo si paria in illis prasset dona
Gratiae, donorum naturae usur vu
Si Author Respuasionum serio scripsit, et veri Deum quarit, adeo scipsum in Re.
oe fuisset.
sponsione ad Eunetionem 58 dam implicuit propriis verbis, ut nullo illi alio ad reliqua
responsa opus esset, modo ista sola Responsio rite exctricetur. Ait enum in desponsio-
no ad dictam quastionem: Primo si ostendunt illam Ecclesiam de qua id sue
tempore dicebat Auoustinq in primarus cum ipsis conspirare etiam
sibi eadem omnia vendicare possunt. Zuoo Ecclosia de qua id suo tempon
dicebat 8. Auvustinus in primariis cum nobis consentiat non modo ex Reoula i–
psius Authorii Responsionum patet, qua Symbclum Apostolicum. Decalovum Orationu
in quibe
Dominicam et Sidem in Christum Redemtorem, ubi elli Ecclesiae et Ladiernae nostrae
tum comunia eadem sunt verba, tum idem comunis sensus, verum etiam pa
tut ex reliquorum specialium Articulorum indactione, ut de dastificatione, do Mstrum
sa
rito, de Puraatorio, de Sacrificio. de Tnosratione Sanctorum etr. quod P. Kedo nec
insuo Heliopoli et mulli alii nostrorum ipsis 5. Augustini verbis evidentissi. adduceta ex  Auvustim
me demonstrarunt: quinimo eoc spacialium Articuloram inductione certissi inconcussa qua proeosui
mum avadit, illam Ecclosiam de qua S. Auoustinus id dicebati non modo in pri–
mariis sed veri in omnibus consentire cum hodiorna nostra, quae ad eoque ex ipsa
Huthoris confessione etiam sibi omnia illa vendicare potest. unde et Hathor
Responsionum in conscientia tenetur vi propriorum verborum illam Ecclysiam eo
modo agnoscere pro vera, quo modo s. Auvustinus eam pro vera avnovit. id et illam
unam et nullam aliam esse veram. Duae autem exx reliquis D. Aavustine verbis prr
se adducitimale applicat. Dicit enim Panctus: Apud vos nihil horum est,
quod me invitet ac retincat, sola personat Veritatis pollicitatio, quae
quidem si tam manifesta monstratur ut in dubium venire non possit
praeponenda est omnibus illis rebus, quibus in Catholica teneor. Hisce verbis S. Aa- Rihe huc necadtrm ned
oustinus idem Manichais, quod nos Protestantibus, objiciebat, nihil pradictorum esse Protistan-atione. Suo pervit a
tibus, nec aliud prater solam veritatir pollicitationem. Debuisset Author ostendere Veritate Datre sub consitione dict
quam ipsi hodie jactant, ut olim Marichai, adeo manifestam esse ut in dubium venire
non possit et diceremus cum D. Auvustino, illam praeponendum esse omnibus rebus. quibus onc dicta minime levisset
in Catholica retinemur etc. Gratis autem et praeter Veritatum nos accusat Author
Addit
Vule non addiaisse intor
c et consensum no
um D. Auoustino
se explosum, Sed duo
olcrabilia illa no-
minat, nec quis a Tatoitri
falsi onvicene.
non
Additam.
ad mea D. Aucoustini expus
absolute sumere, ac si mo
a hic et sequenti quaesti