# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0068
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0068?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 8b
# Folio 34v, page id 00068310:0068
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068310&page=68
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068310/jpgs/default/00000068.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine
# Lines: 75 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

seu nostros Methodistas ac si praetextu Generalium indiciorum a discussionis spacialis on
re se liberare conentur. cum utrumque demus et speciales disscasiones pro illis, quibus tempus
capacitas et voluntas speciales dissensionus examinandi adfuerint, ut generalia indicia
 Opiniones tantum sine pro reliquis, quibus vel tempus dect, vel animus spuciulibus imorandi. Sed et praetes Verita
ni
et nullo solido fundamento tem nos Schismatis Authores et eucomunicationus nostras injustas appellat; cum divisio–
ta quibus Cutherus et seri- nis ille jure sit Author et jure excomunicatque ab Ecclisia, qui vel uni fidei Aerticulo ejusdem
uto et prani contradixit Eicclesia obstinati se opposuerit: quanto mavis qui pluribus srticulis se opposuit, quor
e rationibus divina do- hodierna Ecclesia comunes habit cum Ecclesia, quae fuit tempore D. Auoustini. Zuas autem
omata asse demontrams validessimas ration es appellat, propter quas a comunione Romanorum discefferunt, vere con-
stat ejusdem Natura esse cum pollicitatione Veritatis Manichaorum id et Pollicitatio.
nes esse, verbanesse, praetereaque nihil.
Videamus autum quomodo ipsa generalia Tnoicia à S. Auoutino recensita suis adesse
probet. Sapientia non ponitur inter Jndicia, cum sit Controversia materia
Primum inditium est Consensio Gentium et populorum. Ubi sciendum est, quid per Runc
Fallit A. R dum ait, tu. Consensum intillisat S. Pater. Sane non hic agitus de consensu in una vel altura sententia, pro
a Orientale Ecclesiua cir. ut Author Responsionis artificiose conatur Graecor sibi sociare de Potestate Papa, aliur eorim
abire. Sunt enim in On pari jure consensur Gentium el Populorum in admittendo Deo faceret itidem unam candum
 in eo nobis consentia. Elivionem; sed intellioitur consensus in tota dortrina et in omnibus Sacramentis, qualir
res. sud et Graecorum multiconsensus tumpore D. Augustini erat Popaorum Universi orbis tum corniiti, et hodie etiamnum
o ut Concil. Florentin est, non modo Populorum in partibus mundi olim coonitis, sed in Hovo orbe. Conferumque
acta taceam. Unde et conjam consensum Populorum illa omnia et sola admittentium quae Helmtadienses et Rn
Ecclesia inconsinsue enses admittunt cum consensu Poxulorum illa omnia, et sola admittentium quae admitlunt Ro.
tium simile antiquae s mani, et cuilibet sanae rationi lorum concedenti solis Romanis comprture indicium Geno-
rale a consensu Gentium et Populorum desumtum.
Scerendum Tnoitium Generale a S. Patre proposctum est Auctoritaes miraculis inchoata
ligit. Mancipia n qui- spe nutrita, charitate aucta, vetustate confirmata. Ubi Author Responsiorum sepositis reliquis
fidei olvedire volunt qua. sola miracula et Chantatem nominat, eaque non Ecclesia tucurque continuatae sed soluco
tacunque illorum cura la. vetustatis. At vero quaestio est du Inditio Ecclesiae a Christo, ut tempore D. Huouctini ad
Cortera quae afsert A. R. ipsum, sic hodie ad nos continuatae, (cujur aucoritar hisce quatuor nititur: Miraculi
ex iis quae proposui sue sulicet, spC, Charitate et Vetastate, non autem de Miraculis et charitate Vetustatis,
prout artificiosé S. Patris verba mutilat et torquet Author. Duar autem erccludit Vetasta-
tem ab Indicio Generali, nisi quia Novitatis suae conseius est? Quare Miracula et Charitatem
Vetustatis accerset, nisi quod Rodiernae suae duesse illa videat? Sufficit itaque quod ipse Au-
thor hodiernae suae Ecclesia illad indicium Generale, qua omnes suar Particulares conditio–
nos actu non adesse, tali artificio prodat. Nortrae autem hodiernae Ecclesia Authontatem
conciliari a Vetustate nemo nvoare potest, qui Hictoriae notitiam habet; sed et continua
tam a Christo Rucurque in nostra Ecclesia Charitatem, ut alia plurima Misericordiae opera pu-
blica
et quidem saexiu
multis usque ad mortem praedicatio testatur. De spe autem dubitare nequit. qui eosdem Apo-
stolicos viros et alior plurimos paupertatis Apostolicae, per voluntariam rerum omnium Re
nuntiationem, escempla a Christo hucusque in Ecclesia conservasse intuctur. Miracula vera
licet per quorundam malitiam supposititiis interdum miraculis fuerint obscurata, omni
tamen avo adeo insionia ectiterunt, et nortro etiam seculo reporta sunt adeo evidentia, ut
oporteat penitus omnem excuere fidem, si quis omnia recentia miracula falsitatis damnarie
vellet: ut itaque luce mendiana clarius pateat etiam secundum ondicium Generale ab Hu-
thontate desumtum non Helmstadiensibus ct sed selis nobis adesse.
Sertio loco ponitur Leoitima succesio. Ulbi ut nullitatem sacerdotui ap. Potestuntes
non tanoit, nec queae de decam. ipsorum Confussio nostrorum Episcoporum et Sacerdotum successionem legetimam to–
fidei succestione propo slatur. Unde, si ipsis successio adest a Luthero nobis a Christo porseverat. Et si suam
ctat, quae ipse non Ra ipst volunt ad Christum continuare. habebunt in successione sua multorum, suculorum Sacon
otes et Episcopor contrarior fidei quam modo profitentur, etiam in fundamentalibus
dinande. Nevantes desenmek inter Prsbyteror simplices et Episcopor divini juris esse, ipsa Antiquitar damnavit,
Additam.
tutantu illa nostra dooma:
judicet, qui noviei quibus
Aoditam.
ca Potestate Papae a nobis
ente non modo alii pluri
quosideo Uenitor appella
sequentia facsa, nulla Ro–
rigorose sumat
Additam.
desa aroumenti vir
2
dem in Europa apud nor
beat multominus alibi.
vel Person alia sunt vo
vunti
Additam.
Sacerdotii successione
sui. Duod Lutherum spc
buitialiis dan non po-
tuit, facultate Scil. O,