# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0069
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0069?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 8b
# Folio 35r, page id 00068310:0069
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068310&page=69
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068310/jpgs/default/00000069.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 82 lines, status machine
# Lines: 82 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

em
tim
se
pro
vinn
Ro
uis
itio
e
Au
si fundamentalium non verba sed sensum repicimus; ubi nos ex adeerso non habemus ni–
si ejurdem fidei Dortores continuâ seducim seculorum successione se invicem occipientes.
Sed vere nulli illis sunt sacerdoten cum a Luthero nulli potuerint ordinari, et su-
hoc, horum locorum fuerit, nullos alior habeat nisi tali modo ordinator. Unde non opus
est repondere ad illa qua de tribus reonis Acatholicis affert.
Quod ultimum Endicium Genorale. Catholicum scilicet nomon, spoctat. licet Author Re-Nudum Catt
spontionum varie se torqueat, modo illud ut leve contemnens; modo dicens: nogari id nobis nomen non ayre reliri
a Gracis et suisimodo vulgo adscribens, quod nobis tribuatur; modo subridens; ac si mira- rere fateri voluerimus
culosi quid subesse fingermus; sufficit nobis, quod eodem modo Ecclesia nostra ab omnibus At quis nostrum re,
etiam invitis id nomen detur, quo modo D. Huouctinus ait suo tempore id illi datum etram ret
ab illis ejur inimicis, qui se ipsor Catholicor dici volebant. cictas intra ruropa et qued  satis aritis liractibus includi
as cujus socictas et Europae manima parte orupat et per
Cum itaque et indicia Generalia a S. Augustino proposita hodiernae nortra verae compe. reliquar mundi partis
tant, et Author Responsionum omni sua arte non potuesit efficere, ut suir Protestentibus in quaquaversum diffuse
Genen, multo minus Helmstadienisibus et Rintulensibus in sprcce vel unum ex illis quadort
cum insuper Redierna norra Ecclisia cum Ecclesia illa, quae erat tempon D. Auvuctini
non in primariis tantum sed in omnibus conspiret, sane non poterit Author in oculis Der
amplius excusar suam in agnoscenda ventate Ecclosiae procrustinationem.
Cum autem ad duastionem e e vam pertineat etiam Sgna tanguam illius Conclusio
ex antudictis patet, quid de Authoris ad hanc Responsione statuendum sit. Nevat veram isse H
pothesia, quod scilicet Protestantes jun ut vero nulla exe allatir Indicus sibi possint applicare;
cujus nevationir falsitas on superioribus cvidens est. Nevat utiam probam esse noctram consequen.
tiam en tali Hypothisi deductam, quia inquit Ipse Augustinus fatetur esse inditia
tantum quae a speciali disenssione non acimant, sad per eam elicli possent, et proba-
tionum in contrarium admittant: Ubi rim infert verbis S. Patris, eaque conra ipeuo mentem
detorgunt. Aliud enim est conditionate loqui, aliud loqui absolute. Sano et eoo cum D. Anou-
stino dicoisi veritas cujus pollicitatio apud vos personat, tam manifesti monstra
retur, ut in dubiium veniro non possit, nec me quidquam vetra cortum motrum tenerit; sed condi-
tiono impossibiles nec elidunt nec improbant jam tum aonitor verri Veritatis charactores
Undu ex sententia S. Auoustini et ex ipsius rei natura, prota manet consequentia noctra
scil. Cum Protestantes ex dictis indicus nullum jure et vere sibi possint
applicare apud neutrum ipsorum Catholicam esse Ecclesicem.
In Repontione ad ducestionem 63am (reliquas enim Antichristum spectan-
tur omittie judicium suopendendo) conatur explicare quomodo senssim Abominatio irre–
pserit in Ecclesiam, scilicet a per exctinctonem Eruditionis a Darbarorum irrapti–
onibus, 2. per Ecclesiasticorum et Rexum ambitionem. 3 per cultum ab intellivi.
bilibus ad sensibilia troductum. Sanc si quir cnederit, non fuisse ecum qui promisit spiritus sanctus ut vn
Ecclessiae suae spiritum S. et portas inferni non praevalituras contra ipsam, Politicis luntate movet ad bo.
hisce ratiociniis, facile locum danet; sed eruditionis praesentia et absentia, fidei intuitu, ipt
nihil valoris obtinet; ambitio autem supenorum licet interdum a Deo relinquatur tancum promestus est
suis adinventionibus, limiter tamen eidem ponuntur a Deo. Male autem agunt, qui collabunt, sud ut omn
levitima media potestati utriusque per divinam Ordinationem concessa humanis pussio- nor doceat veritate.
nibus adscribunt. Fallitur vero Author dum ait: Cultum ab intellivibilibus ad censibi- In templis et vulon
lia transletum esse. Dividit enim conjuncta, cum cemper in Ecclesia sensibilis cultus
unitus fuerit intellivibili, licet temporibus persceutionum minus patuerit sensibilis; intelle
gibilis autem nunquam, defuerit Ecclesia, qui etiamnum hodie, sit Deo Laus in sumo mone prorsus avertat
est vigore, etiamsi censibilia itidem aequa nunc vigeant in Ecclesia, ac unquam vion- is solus dixerit, qui ex
ere. Sed qui sola naturalia sapiunt. sibi valse plandunt, quando possunt modor placi
sibilar Politicor excogitare istarum rerum, quae nere sine ullo politico modo soluis
Dei prudentia sunt constitutae. Quae de Smaginum cultu excempli loco affort, ni- aminavit
tuntur Graecorum quorundam Imperatorum satis reprobatorum oppositione et Conci. De Concilio hranu
Francosurtensi particulari, cujur canon contra imaginum cultum et ipse subius et, fuctisi non dubitant
ced dubitant de co, quod ibi circa imuoinum cultum actum. Si placet evolvat Auth. R. P Y
Extum. Evoleat Carolum Maonum Romano. Catholicum P. Hicolai Schattem, impresseu Heuhusi H. 1631. et vi-
debie, quid ibi arra cultum imaginum actum.
Additam
quet, si modo nos re ca
quis nominetantum la
est. An cuj
Additam..
num, sic intellatui
ventate, nec
ne fundamenta si dei
Additam.
praoci im anc superst
teone regnare, quae
animor a vero vei
ad versanorum relat
onibus nor judicat, no
ipse nosera cunose et
Additam.
crudcti, ut bene ait