# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0125
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068310:0125?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 3, 8b
# Folio 63r, page id 00068310:0125
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 64v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068310&page=125
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068310/jpgs/default/00000125.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Cxamen Responsionis ad Examen Reespon.
siorum brevium et ectemporanearum.
Lisi scirum unuur animae valorem totius mundi protio superiorem esse, aliir occu-
pationibus destinarem tempus et laborem, quibus opus est ad illa etsuoia o.
mnia detcoenda, per quae Author Rosponsionum discurrens se Deum, aeque ac
Quaestionis scopum fugere, non animadvertit. Totier enim et saepius tam remote
ad aliena delabitur, ut in sequenti cum magna opus sit cirrumspectiora ad gres-
sus ejus relevendos, ipsumque in viam, unde exierat, reducendum. Nec dubito quin ubi
Dei Gratiae cesserit, aliquando admiraturus sit seipsum adeo suis pactibur ob.
fuisse nolentem. Sed ipse Chriobus tanto animarum amoro flagrat, ut si opusfuissit
propter sinvulas scorsim idem patertur et averet, quod propter omnes scinul coit et
passus est; et nor qui in vero Christi ovili vivimur candem debemus initari chanta-
tem et Rumilitatem, nullosque declenar labores, nullo fugere Fredia, dum eper salutis su.
perfuerit.
Charitatum quidem noctram Aulhor Responsionum, sud sinc vera chartate ridere co-
natur. imo venssima et sanctissima dicit, cum se quam acutissime puxuoisse credit.
Rit enim: Nisi charitatem censet, quae unione tominum sub unum
reoimen quarit. Verc enim verum Regimen divini amoris Reoimen unicum st;
et vera Charitatis est ad hanc unionum omner vorare. Quod autem inde addie
et repetit in sequentibus addi: Nos homines non tam ad verum Dei amo-
rem quam ad Ceremonias et humanas traditiones ducere, id vero aoit
pro Privilegio, quod sibi sumit, oratis quidlibet asserendi et nvandi, quia Respon
dentis, ut ait, parter in se suscexit, ac si in negotio salutisc ad Aristotelis leger
potiur quam Christi altendendum esset; nec tam studendum esset, ad quid tenca-
mur sub porna aeternae damnationis, quam quid pro ingenio respondere valea.
mus. Tua vero veritate id dixerit, cuilibet manifestare poterit Paralelismus
inter illos, qui ad nor inde redeunt, et qui illuc a nobir relabuntur. Si enum amo-
ris arvumentum est operis extibitio, videamur ad quae opera utrobique fiat provns.
sur, simulque patebit, uter nostrum suor ad majorem Ddei chantatem intruat et
perducat. Sanc Consiliorum Chrissi praxin, qui et possibilem dorent et actu exer-
cent, lonoi perfectiorem dirini amoris viam ingrediuntur, quam qui amorem Dei
ad sola Amoris verba reducunt; ipsa non modo consilia. sed et praecepta ex debili-
tate hominis entra oratiam. non en Divina Assistentia viribur metiuntur.
Dum autem nostram ridet Humilitatem. veramque describere conatur, utrobiue
ut a vero sic a Chricranismo recedit. Aic enim: Nisi forte Rumilitate esse
putht, judicium hominibus submittere, quos magis fortuna quam spi.
ritus Dei comendant. Nescie Christianus fortunae nomen. Judicium autem
suam submittie Rominibus. quos. Dei Spiritur comendae. dum in illis adimplit,
quod ante sedeuem secula praedixit; adcoq veri felices reddit corum laborer
in propagando quaquaversum Exnoclio, non, comentum Gentilium Fortuna,
sed promissur Dei spiritus. Zuis autem unquam discerit. illum in judicando Ha-
militatem esse, quae propriae discustioni adcu fidit, ut omnem aliam Authoritatem,
utut a spiritu Dei comendatam spernat, credatque omnes alios in judicando fallibiles
esse, se solum infallibilem. Hic: Nos aliorum rationes insuper habere et
ad damnandos homines proniores esse: sed in utroque fallitur. Discutiunt
nostri quam accuratissime aliorum Ratiorus, earque ut Divina Authontati sic etia
verae Rationi repugnare ostendunt, nec tamen propter hor judicium illor damnant,
sed in illis pronuntiatam a Christo sententiam iterum repetunt. Semel enim Christus
pro Gentili et Publicano habendor declaravit, qui Ecclesiam non audiunt. Id quod si
de agendis verum et. multo mavis de cndendis est admittendum, cum non semper