# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068326:0003
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068326:0003?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 4, 3
# Folio 2r, page id 00068326:0003
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068326&page=3
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068326/jpgs/default/00000003.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 53 lines, status machine
# Lines: 53 recognised, mean confidence 0.99
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Axioma Magnum
Nihil est sine ratione
sive quod idem est, nihil existit, quin al ratio
reddi possit (saltem ab omniscio) cur sit potius quam non sit
et cur sic sit potius quam aliter. Unde sequitur nihil
per se et absolute loguendo indifferens esse, 
indifferentiam rerum nostrae tantum ignorantiae figmentum esse
quemadmodum et id quod Ethnici fortunam vocabant. At
vero, inquiet aliquis, si nihil sine ratione est, tunc nulla
erit prima causa, nullusque ultimus finis. Respondendum
est, nihil quidem esse sine ratione, sed non ideo nihil esse
sine causa. Nam causa est ratio rei extra rem, seu
ratio productionis rei: potest vero ratio rei esse intra rem
ipsam. Idque locum habet in illis omnibus quae sunt necessaria
quemadmodum Veritates mathematicae quae rationem 
in se ipsis continent, item Deus, qui solus rerum actualium
sibi ipsi ratio est existendi
Definitiones
Voluntas est sententia de bono et malo
Han ab hominibus Voluntatis nomine intelligi patet ex
ex  loquendi formulis, in quibus si definitio pro
definiteo substituatur, sensus sibi constabit. Hinc dicimi
omna appetere bonum, fugere malum. Neminem velle
malum sub ratione mali. .Volumus
quae bona putamus, et contra quae bona putamus
va volumus. Si quis autem ahanc
notionem voluntatis rejicit, is aio sons aliter voce
utitur quam salent homines solent, et fortasse ne
dicere quidem poterit, quid sit velle.
Sententia est cogitatio practica, seu cogitatio cum agendi
conatu
cogitationem seu
Noc scilicet discrimen est inter simplicem cconsiderationem,
imaginationem, repraesentationem, et inter sententiam
quod is qui aliquam sententiam habet paratus est
ad agendum modo aliquae qui sit huic sentenriae
conformis. Qnicunque persuasus est ignem esse
in fornace, non utique manum immittet, quamdiu mentis
atque actionum suarum est compos. Qui credit esse
potentissimum atque sapientissimum actionum suarum
censorem, is quandiu hanc sententiam habet animo
 penitus persuaso obversantem certe
non peccabit. Unde manifestum est fidem id est
sententiam, sine operibus, id est caritate,  sive
benefaciendi conatu esse non posse.
si quis jam definitionem Sententiae substituat in
de finitione voluntatis, is lvidebit, Volun-
tatem esse cogitationem de bono et malo
expresione
agendi conatu conjunctam, quod cum illorum moda leguem
consentit, qui dicunt voluntatem esse ultimum deli-
berationis. Est enim deliberatio 
dubitatio cum inquisitione conjuncta de