# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068337:0003 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068337:0003?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2 # Folio 2r, page id 00068337:0003 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068337&page=3 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068337/jpgs/default/00000003.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 74 lines, status machine # Lines: 74 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. demonstrari propositio: omnis duodenarius est Nam omnis duodenarius est binarie-binarius ternamus (quae est resolutio duodenarii in suos primitivas Omnis 12 = 2. 2. 3 senarius. binario binarius ternarius est binarius seu duodenarii profositio definitio) Et omnis binariobinarius ternarius est binarius ternarius (quae est propositio identica) et omnis binarius ternarius est senarius (quae est definitio senarii 6 = 2. 3.) Ergo omnis duodenarius est binaeius ternaries, seu omnis est senarius 1CC cuticet (12 divisib e 22. 3 et 22. 3 divisib. per 2. 3= (12 est idem quod 2. 2. 3. et 2. 2. 2 divisibilis st per 2. 3. Et 2. 3 est idem quod 6 Ergo 12 est sed in veritatibus contingentibus, etsi subjectu vivisibilis per 6.) praedicatum insit subjecto, nunquam tamen de eo potest demonstrari, neque unquam ad aequationem, seu identitatem revocari potest propositio, sed resolutio procedit in infinitum DEo solo vidente non quidem finem resolutionis, qui nullus est, sed tamen connexionem, su involutionem praedicati in subjecto, quia ipsi videt quicquid seriei inest. imo ipsa hoc verita, ex ipsius partim intellectu partim voluntate nata esst. et infinitam ejus perfectionem, atque totius rerum seriei harmoniam suo quodam modo exprimit. viae Nobis ta du un autem duae sunt principia relictae veritates contingentes cognoscendi, unam experientiae, altera rationis. Experientiae quidem; quando sensibus distinctisrem rem satis distincte percepimus. aRationis autem ex hoc principio ipso principuo generali. Quod nihil sit sine ratione. depcto afi seu semper praedicatum aliqua ratione subjecto inesst. Itaque pro certo e habere possumus ti nqufi Omnia a DEo fiem quo perfectissimo modo, neque quicquam ab eo praeter rationem agi neque unquam evenire aliquid quin ab eo qui intelligit, ejus ratio intelligatur, cur, sic potius quam alter sese habeat rerum status fitaque rationum reddi sats reccata oriuntur ex originali rerum limitatione; a ante aa omne peccatum Deus autem non tam peccata liberus decernit permittere, quam certus existen ua completa p. substantiarum possibilium, futurum peccatum sub ratione possibilitatis jam involventium, totamque adeo seriem rerumreque dubium etiam esse debet qur una rerum sertes alteri a deo praeferatur quin rationes sint arcanae, omnem creaturae captum transcendentes cur una ratio rerum series atteri (licet peccatum includens) ho seu quod positivum est, umitatio autem ibusque alteri a Deo praeferatur t nascens ex ea peccatum, eo ipsa permititur, quia decretis quibusdam positivis, re caeterum Deo decernitur non nisi perfect n seumus amun medemanimi attentio ne per vagas difficultates exultet venit in mentem Analogia quaedam veritatum cum proportionibus, quo sem omnem mirifice illustrare et in clara luce ponere videtur. Scilicet I omne quemadmodum omnis proportio est vel celnats commensurabilium quemudnodum qu omn propatone quenciers e numens miar s nest ferminorum non minus in mentium quam corporum locum habe necessita nibus absit ctionibus mentium electia seriem cui inerunt connotantium, admissio nem ad existendum tic ejus absoluta locum non habet neque aliud ex sapientiae rationibu superest, quam ut majori bono ejus permissione engenta alioqui non obtinendo redimatur verum ista hujus loci non sunt