# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068337:0007 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068337:0007?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 2 # Folio 4r, page id 00068337:0007 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068337&page=7 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068337/jpgs/default/00000007.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 97 lines, status machine # Lines: 97 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. He sunt positiones potissimae, quas inter se et cum recta ergo ratione conciliari pietatis et virtutis plurimum interest. Si ante omnia videtur in compatibile inspiciantur accuratius videntur propius videntur pugnare mrt Nam si Deus omnia praescit, sequitur proscivis ab aeterno quod petrus erat abnegatures quidem Deum omniscium et actiones dari liberas videt ous esse incompatibile Nam si DEus infallibiliter praescinit petrum esse abnegaturum, infallibilecerat petrum esse abnegaturum. quod si infallibile, erat utiqe erat necessarium. Ad hoc respondetur, liudinfallibilitatem acere liud mecessarium et Detrum non fuisse ipsi opinor negare non poterant contrariam sententiam duram admodum abnegaturum, quia petus Deus praescriverat, sed Deum praescivisse esse infallibile seu certum quia petrus erat abnegaturus. Sed regeritur Et idem futurum Et cum a omissa etiam praescientia Dei futurorum contingentium in se sit determinata veritas, adeoque aeter ab aeterno verum fuerit petrum esse abnegaturum; utique praescientiam veritatem relinquere qualis erat ab aternihit arstatde petro prahistut riusque abnegatione nempe contingentem. liarm futuram et pont eristentem qu verum regeret, aliquis ex hoc ipso quo essa contingentem. Et si quis dicat abateruo Et cum nullus adhuc existat Petrus deoque nec abnegatio coactione, sed etiam a necessitate. Itaque nulla unquam praecepta exat haec veitat, caam au io cousormis jufallibliter esse debet rr, et sed e terminat in positis existere aliquid, sive id sit prae scientia, sie silla ipsa eterna veritas; quae certe reale otstitas sobjection utique ex in rebu est quicquam, ubicunque demum subsistat, sive in causis, sive in divino tellectu, sive in divina voluntate. id autem utique necessarium esse, nulloque modo liberum, exep si longe ante existant aliqua, unde ipsum infallibiliter consequatur. Quodcunque autem ex his quae longe ante existunt necessa infallibiliter sequitum id utique necessarium esse. Sed respondendum est non concedent quidem existere aliqua ante consequentio existentiam, petri ex quibus infallibiliter sequatur petrum esse mabnegaturum sed non ided senim persedae Petro veritatum real necessariam esse petri abnegationem; necessarium autem definimus cujus oppositum implicat contradictionem. Jam vero manifestum diversisimasunt objectu est aliud longe est ex aliis positis aliquid, sequi infallibiliter, adeoque ac proinde esse hypothetice necessarium, aliquam aliquid sine ulla suppositione exiptentium ex ipsis exissentianum, ex sola necessitate essentia demonsr sive terminis pademonstrari adeoque contrarium emo At instabis, sequi ex petrem esse abnegaturum sequi ess ex essentia divina Deus enim vi essentiae suae hoc futura omnia praevidets videtur tam enim scientia visionis quam scientia media, cum omnibus sais objectis, est ipsi essentialis. Seu scientiaque sive visionis sive media dicatur, videtere rocesse non in genere tantum, sed et cujusdam cujuscunque vepitatis in specie videtur esse Deo praevisae in specie videtur esse, Deo essentialis. Respondeq quidem essentiale quidem esse Deo, ut praevideat quamlibet veritatem, seu ut possit resolvere omnem quaestionem; sed non esse ipsi essentiale, ut resolvat ipsam esse quidem essentiale ipsi ut resolvat eam vere, sedicum a veritas non sit essentialis nec essent ialis firmando vel negando ipsi erit Resolutio. Sed porro instabis unde oriatur tandem illa resolutio, si non ex quastionis, si non ex essentia divina, quandoquidem nihit aliud ab aterno existit veritas illa objectiva nullam cui conformis est resolutio, nullam aliam sedem suae realitatis habere aeterno nalla alia praeterdeum substantia existit. Hic ver mini videtur salvo aliorum judicio potest, quam ipsum Deum, quando n ia tantum confugiendum necessario esse ad id unum, quod in Dho non volunta quo sele esse essentiale, sed liberum nempe decretum Itaque dieo a didinis decretis liberis oriri seu a dispositione providentiae omnia potest possit gubernantis Neque enim video quid aliud in deo sit ad rem pertinens quam intellectum voluntatem, quod si ex intellectu solo sequeretur divino sequeretur hae veritas petrum esse abnegaturum objecta autem divini intellectus non sunt res non existen itaque dicendum est veritates tingentes ex combinatione quadam intelle stus ac voluntatis pei ultare nee prosida necesa sias meodie sicet iud aetenno censstans, neq odem suci rvalicatis ibnegatio unde ea infallibiliter consequitur nempe ejus esser tiam, deam vel notione eamque bicum ex on constante sive neassariae et ex petri essentia fluentes, sive sint contingentes cujus possibilet it petto notionis realitas in Deo subsistit ab aeterno: at non ideo concedi